Rozdział 4: Jadę do Bristolu

Następnego ranka doktor Livesey i ja pojechaliśmy dyliżansem do Bristolu. Nigdy nie widziałem tak dużego i ruchliwego miasta. Port był pełen statków z całego świata. Marynarze chodzili po ulicach, śpiewając piosenki i opowiadając historie. Dziedzic spotkał nas w gospodzie w pobliżu doków. Był ubrany w elegancki nowy płaszcz i wyglądał bardzo dumnie. 'Statek jest gotowy i załoga zatrudniona,' ogłosił radośnie. Doktor zmarszczył brwi i zapytał o zachowanie tajemnicy. Dziedzic wyglądał na zażenowanego i przyznał, że chyba za dużo mówił. 'Każdy w Bristolu wie, że płyniemy po skarb,' wyznał. Doktor Livesey potrząsnął głową, ale nic nie powiedział. Dziedzic wręczył mi wtedy list do dostarczenia Long Johnowi Silverowi. Silver był właścicielem tawerny zwanej Lunetą w pobliżu doków. Łatwo znalazłem to miejsce i wszedłem do środka. Sala była pełna marynarzy pijących i palących. Za barem stał wysoki mężczyzna z jedną nogą. Jego lewa noga była odcięta w biodrze i używał kuli. Poruszał się szybko i wesoło pomimo brakującej nogi. To musi być Long John Silver, pomyślałem. Nie wyglądał w ogóle jak źli piraci, których sobie wyobrażałem. Jego twarz była przyjazna, a uśmiech ciepły. Nagle jeden z klientów zerwał się i pobiegł do drzwi. Rozpoznałem go natychmiast; to był Czarny Pies! 'Zatrzymać go!' krzyknąłem bez namysłu. Ale Czarny Pies już biegł ulicą. Silver wysłał za nim dwóch ludzi, ale nie zdołali go złapać. 'Kim był ten człowiek?' zapytał mnie Silver z niepokojem. Opowiedziałem mu o Czarnym Psie i kłopotach w gospodzie. Silver wydawał się zaszokowany i zły, że taki łotr był w jego tawernie. 'Nigdy w życiu go nie widziałem!' oświadczył Silver. Poszliśmy razem spotkać się z dziedzicem i zdać relację z tego, co się wydarzyło. Silver opowiedział historię tak dobrze, że nikt go nie podejrzewał. Dziedzic ufał mu jeszcze bardziej po tym incydencie. 'Silver to prawdziwy dżentelmen,' oświadczył dziedzic. Chciałem w to wierzyć, ale coś mnie niepokoiło. Następnego dnia poszliśmy zobaczyć Hispaniolę. Był to piękny statek z wysokimi masztami i białymi żaglami. Kapitan Smollett, poważny człowiek, dowodził statkiem. Poprosił o prywatną rozmowę z dziedzicem i doktorem. 'Nie podoba mi się ta podróż,' powiedział kapitan bez ogródek. 'Nie podoba mi się załoga i nie podoba mi się misja.' Dziedzic poczerwieniał z gniewu na te słowa. 'Dlaczego nie?' zapytał spokojnie doktor. 'Każdy człowiek na tym statku wie, że szukamy skarbu,' powiedział Smollett. 'Mówią o tym otwarcie. To niebezpieczne.' 'Co pan proponuje?' zapytał doktor. 'Trzymać mapę w tajemnicy. Przechowywać broń blisko waszej kajuty.' 'I przenieść waszych służących, żeby spali między wami a załogą.' Dziedzic mruczał z niezadowoleniem, ale zgodził się postąpić według rady kapitana. Broń i proch przeniesiono w bezpieczniejsze miejsca. Zacząłem odczuwać niepokój przed nadchodzącą podróżą. Tej nocy leżałem bez snu, myśląc o piratach i skarbach. Słowa kapitana zasiały wątpliwości w moim umyśle. Czy niektórzy z załogi mogli być wrogami w przebraniu? Następnego ranka odsunąłem te obawy na bok. Słońce świeciło, a nasza wielka przygoda miała się właśnie rozpocząć. Weszliśmy na pokład Hispanioli z wielkimi nadziejami. Marynarze podnieśli kotwicę i rozwinęli żagle. Wiatr wypełnił płótno i wypłynęliśmy z portu w Bristolu. W końcu byliśmy w drodze na Wyspę Skarbów.

Chapter Summary

Comprehension Questions

Dlaczego Jim zaufał Long Johnowi Silverowi podczas ich pierwszego spotkania?

Co się stało, gdy Black Dog został zauważony w tawernie?

Jakie obawy wyraził kapitan Smollett przed wypłynięciem?

Co możemy wywnioskować o Silverze z tego, jak poradził sobie z sytuacją z Black Dogiem?

Vocabulary

Continue Learning