Kapitan leżał w łóżku przez kilka dni po swoim udarze. Był słaby, ale ciągle domagał się rumu. 'Jeden kieliszek mnie nie zabije,' błagał moją matkę. Moja matka odmówiła, pamiętając ostrzeżenie doktora. Tymczasem mój biedny ojciec słabł z każdym dniem. Pewnego smutnego poranka odszedł spokojnie we śnie. Moja matka i ja byliśmy pogrążeni w żalu. Musieliśmy przygotować pogrzeb, prowadząc jednocześnie gospodę. W dzień po pogrzebie stało się coś dziwnego. Stałem przy drzwiach, gdy zobaczyłem zbliżającego się niewidomego mężczyznę. Stukał laską o drogę, powoli zbliżając się do gospody. Nosił zieloną osłonę na oczach i postrzępiony marynarski płaszcz. Miał zgięte plecy i wyglądał na starego i wątłego. 'Czy jakiś dobry przyjaciel powie biednemu niewidomemu, gdzie się znajduje?' zawołał. 'Jest pan przy gospodzie Admiral Benbow,' odpowiedziałem. 'Daj mi rękę, młody człowieku,' powiedział niewidomy. Wyciągnąłem rękę, a on chwycił ją żelaznym uściskiem. 'A teraz zaprowadź mnie do kapitana, albo złamię ci rękę!' syknął. Byłem przerażony i zaprowadziłem go prosto do pokoju kapitana. Kapitan siedział na łóżku, słaby i blady. Kiedy zobaczył niewidomego, jego twarz napełniła się przerażeniem. 'A teraz, Bill, siedź gdzie siedzisz,' powiedział niewidomy. 'Nie widzę, ale słyszę, jak porusza się palec.' 'Wyciągnij lewą rękę,' rozkazał niewidomy. Kapitan posłuchał, trzęsąc się ze strachu. Niewidomy wcisnął coś małego w dłoń kapitana. 'I teraz to załatwione,' powiedział wesoło niewidomy. Szybko puścił moje ramię i wyszedł z gospody. Słyszałem, jak jego laska stuka, oddalając się drogą. Kapitan otworzył dłoń i spojrzał na to, co tam było. To był mały kawałek papieru, czarny z jednej strony. 'Czarna plama!' krzyknął kapitan z przerażeniem. Odwrócił go i przeczytał to, co było napisane z drugiej strony. 'Przyjdą o dziesiątej dziś w nocy!' wydyszał. Próbował wstać, ale nagle chwycił się za gardło. Zachwiał się przez chwilę, a potem runął na podłogę. Pobiegłem do niego i zawołałem matkę. Ale było za późno; kapitan nie żył. Szok wywołany czarną plamą zatrzymał jego serce. Moja matka uklękła przy ciele, blada i drżąca. 'Co mamy robić, Jim?' zapytała. Przypomniałem sobie, co kapitan powiedział o dziesiątej. Ktoś przychodził po niego i przyjdą do naszej gospody. 'Matko, kapitan był nam winien pieniądze,' powiedziałem. 'Weźmy to, co nam jest winien, z jego kuferka marynarskiego.' Moja matka zgodziła się, bo bardzo potrzebowaliśmy pieniędzy. Znalazłem klucz do kuferka wiszący na szyi kapitana. Drżącymi rękami otworzyłem ciężki drewniany kuferek. W środku znaleźliśmy ubrania, tytoń i dwa pistolety. Na dnie był worek z monetami i pakunek zawinięty w ceratę. Moja matka zaczęła liczyć monety, żeby wziąć tylko tyle, ile nam był winien. Ale monety były z wielu różnych krajów. Ich liczenie zajęło dużo czasu. Nagle usłyszeliśmy dźwięk, który zmroził nam krew w żyłach. To było stuk-stuk-stuk laski niewidomego na drodze. 'Szybko, Jim!' szepnęła matka z niepokojem. Chwyciłem pakunek owinięty w ceratę i wsadziłem go do kieszeni. Moja matka wzięła monety, które przeliczyła. Wybiegliśmy tylnymi drzwiami w zimne nocne powietrze. Odgłos wielu kroków i wściekłych głosów zbliżał się za nami.
B1Chapter 2 / 12476 words60 sentences
Rozdział 2: Czarna Plama
Chapter 2 · Wyspa Skarbów · B1 Polish. Tip: Click on any word while reading to see its translation. Take your time with each chapter and review the vocabulary before moving on.
Chapter Summary
Po śmierci ojca Jima do gospody przybywa przerażający niewidomy mężczyzna i wręcza kapitanowi czarną plamę - piracki wyrok śmierci. Kapitan umiera z szoku, a Jim i jego matka przeszukują jego kufer w poszukiwaniu należnych im pieniędzy. Znajdują tajemnicze papiery i uciekają w chwili, gdy przybywają piraci.
1 / 60
🇵🇱Polski→🇬🇧English
Linked wordUnderlined wordOther words
Comprehension Questions
4 questions
1
Co niewidomy dał kapitanowi?
2
Dlaczego Jim i jego matka przeszukali kufer marynarza kapitana?
3
Jak umarł kapitan?
4