Rozdział 1: Stary Wilk Morski

Pamiętam dzień, kiedy stary kapitan po raz pierwszy przybył do naszej gospody. Nazywam się Jim Hawkins, a mój ojciec był właścicielem gospody Admiral Benbow. Gospoda stała na klifie nad morzem, niedaleko małej angielskiej wioski. Stary kapitan przybył pewnego zimnego zimowego popołudnia. Był wysokim, silnym mężczyzną ze straszliwą blizną na policzku. Marynarz pchał za nim jego kufer morski na taczce. Kapitan rozejrzał się po zatoce i skinął z zadowoleniem. 'To jest miejsce dla mnie,' powiedział ochrypłym głosem. Rzucił trzy złote monety na ladę i zażądał pokoju. Mój ojciec dał mu nasz najlepszy pokój, z którego widać było morze. Kapitan kazał nam nazywać go po prostu 'Kapitanem'. Spędzał dni na spacerach po klifach z mosiężną lunetą. Wieczorami siedział przy kominku i pił rum. Czasami opowiadał niezwykłe historie o piratach i morzu. Jego historie straszyły miejscowych rolników, ale zostawali, żeby słuchać. Kapitan zawsze śpiewał tę samą starą pieśń żeglarską. 'Piętnastu chłopa na skrzyni nieboszczyka, jo-ho-ho i butelka rumu!' Pewnego dnia przywołał mnie i zaoferował srebrną monetę. 'Miej oczy szeroko otwarte na marynarza z jedną nogą,' powiedział. 'Jeśli go zobaczysz, biegnij i natychmiast mi powiedz.' Obiecałem wypatrywać tego tajemniczego jednonogiego człowieka. Ale kim on był i dlaczego kapitan tak bardzo się go bał? Kapitan nigdy nie wyjaśnił, a ja bałem się zapytać. Minęły miesiące i zima przeszła w wiosnę. Kapitan został i rzadko płacił rachunek. Mój ojciec był zbyt chory i przestraszony, żeby prosić o pieniądze. Tylko doktor Livesey kiedykolwiek przeciwstawił się staremu marynarzowi. Doktor był dobrym człowiekiem, który często odwiedzał mojego ojca. Pewnej nocy kapitan był pijany i głośno śpiewał. Doktor Livesey powiedział mu, żeby zamilkł albo wyszedł. Kapitan wyciągnął nóż i zagroził doktorowi. Ale doktor Livesey nie drgnął ani nie okazał strachu. 'Schowaj ten nóż,' powiedział doktor spokojnie. 'Jeśli tego nie zrobisz, każę cię powiesić na następnej rozprawie.' Kapitan mruknął niezadowolony, ale schował nóż. Po tamtej nocy kapitan był cichszy, gdy doktor przychodził z wizytą. Zdrowie mojego ojca pogarszało się z dnia na dzień. Moja matka i ja ciężko pracowaliśmy, żeby gospoda działała. Wciąż wypatrywałem jednonogiego człowieka, ale nigdy się nie pojawił. Zamiast tego, pewnego mroźnego poranka, pojawił się inny nieznajomy. Był bladym, chudym mężczyzną, któremu brakowało dwóch palców u lewej ręki. Nosił u boku kordelas i wyglądał groźnie. 'Tu mieszka mój kumpel Bill?' zapytał mnie. Opowiedziałem mu o kapitanie, który mieszkał w naszej gospodzie. 'Ach tak, Bill nazywałby siebie kapitanem, nieprawdaż?' zaśmiał się nieznajomy. 'Jestem jego starym kompanem z okrętu. Nazywam się Czarny Pies.' Serce biło mi szybko, gdy prowadziłem Czarnego Psa do środka. Kiedy kapitan go zobaczył, jego twarz zbladła jak płótno. 'Czarny Pies!' wykrztusił, chwytając się stołu. 'Usiądź i porozmawiajmy, Bill,' powiedział Czarny Pies ze złowieszczym uśmiechem. Usiedli razem i rozmawiali przyciszonymi głosami. Nagle ich głosy podniosły się gniewnie. Obaj mężczyźni zerwali się na nogi, a miecze wyskoczły z pochew. Kapitan ciął Czarnego Psa przez ramię. Czarny Pies krzyknął i wybiegł z gospody, mocno krwawiąc. Kapitan patrzył, jak odchodzi, a potem nagle upadł na podłogę. Moja matka przybiegła, a my wezwaliśmy doktora Liveseya. Doktor powiedział, że kapitan doznał udaru. 'Musi odpoczywać i przestać pić rum, albo umrze,' ostrzegł doktor. Zanieśliśmy kapitana do łóżka, nie wiedząc, jakie niebezpieczeństwa jeszcze na nas czekają.

Chapter Summary

Comprehension Questions

Za co kapitan płacił Jimowi?

Co się stało podczas walki między Czarnym Psem a kapitanem?

Dlaczego doktor Livesey kazał kapitanowi przestać pić rum?

Co możemy wywnioskować o przeszłości kapitana z jego reakcji na Czarnego Psa?

Vocabulary

Continue Learning