Rozdział 16: Zemsta Jamesa Vane'a

Dorian podniósł nóż i spojrzał na niego. Na ostrzu wciąż były ślady zaschniętej krwi. Krew Basila z tamtej strasznej nocy. Nigdy porządnie nie wyczyścił noża. Znów spojrzał na portret. Namalowana twarz zdawała się z niego szydzić. Ukazywał każdy grzech, każde kłamstwo, każde okrucieństwo. Ten obraz był jego spowiedzią. Skazałby go, gdyby ktokolwiek go zobaczył. Musiał go zniszczyć tej nocy. Ale najpierw zatrzymał się, by pomyśleć. Co się stanie, gdy portret zostanie zniszczony? Czy magia się skończy? Czy nagle się zestarzeje? Czy portret po prostu przestanie istnieć? Już go to nie obchodziło. Był zmęczony życiem z tą tajemnicą. Był zmęczony strachem. Portret musiał zostać zniszczony. Tylko wtedy mógłby zacząć od nowa. Pomyślał o wszystkich ludziach, których skrzywdził. Sibyl, która kochała go tak całkowicie. Basil, który był jego najprawdziwszym przyjacielem. Alan Campbell, zmuszony do pomocy, a potem zniszczony poczuciem winy. James Vane, zabity, gdy szukał sprawiedliwości dla swojej siostry. I tak wielu innych, których nawet nie mógł sobie przypomnieć. Młodzi mężczyźni sprowadzeni na manowce. Kobiety zniszczone i porzucone. Życia zniszczone dla jego przyjemności. Wszystko to zapisane w portrecie. Każda linia, każdy cień, każdy ślad rozkładu. To był dziennik jego duszy. A teraz wyrwie strony na zawsze. Wstał z nożem w ręku. Poszedł w stronę obrazu. Namalowane oczy zdawały się go śledzić. To były jego własne oczy, ale wykrzywione i złe. 'Nawiedzałeś mnie wystarczająco długo,' szepnął. 'Dziś w nocy to się kończy.' Podniósł nóż wysoko nad głowę. Przez chwilę wahał się. Twarz na portrecie zdawała się uśmiechać. Straszliwy, wszystkowiedzący uśmiech. Wiedział, co nadchodzi. I wyglądał na niemal zadowolonego. Dorian nie rozumiał tego uśmiechu. Ale nie obchodziło go to. Z całej siły wbił nóż w płótno. Dźgał namalowaną twarz raz za razem. Płótno rozdarło się ze straszliwym dźwiękiem. Wtedy stało się coś dziwnego. Dorian poczuł nagły, straszliwy ból. Jakby nóż przebił jego własne serce. Krzyknął w agonii. Nóż wypadł mu z ręki. Upadł na podłogę. Ból rozchodził się po całym jego ciele. Próbował wstać, ale nie mógł się ruszyć. Jego wzrok zaczął się zamazywać. Pokój pociemniał wokół niego. Czuł, jak jego twarz się zmienia. Jego gładka skóra się marszczyła. Jego złote włosy siwały. Osiemnaście lat wieku i grzechu go dogoniło. Wszystko w jednej chwili. Jego ostatnia myśl była o Sibyl. Jej młoda twarz, tak pełna miłości. Zanim ją zniszczył. Potem była już tylko ciemność. Dorian Gray nie żył.

Chapter Summary

Comprehension Questions

Co Dorian zauważył na nożu przed zniszczeniem portretu?

Co stało się z Dorianem, gdy dźgnął portret?

Jaka była ostatnia myśl Doriana przed śmiercią?

Jaka fizyczna przemiana nastąpiła w Dorianie, gdy umierał?

Vocabulary

Continue Learning