Rozdział 15: Palarnia opium

Po powrocie do Londynu Dorian próbował być lepszym człowiekiem. Przestał chodzić do palarni opium. Unikał swoich bardziej niebezpiecznych przyjaciół. Próbował nawet zrobić dobry uczynek. Była młoda wiejska dziewczyna o imieniu Hetty. Zakochała się w Dorianie podczas jego pobytu na wsi. Była niewinna i czysta. W przeszłości Dorian uwiódłby ją i zniszczył. Ale tym razem pozwolił jej odejść. Oszczędził ją przed swoją zepsuciem. Opowiedział o tym Lordowi Henremu przy kolacji. 'Postanowiłem być dobry, Harry.' 'Pozwoliłem wiejskiej dziewczynie zachować niewinność.' Lord Henry roześmiał się. 'Jakże szlachetnie z twojej strony, Dorian.' 'Ale powiedz mi, dlaczego naprawdę ją oszczędziłeś?' 'Bo chciałem być dobry.' 'A może dlatego, że podobało ci się uczucie bycia dobrym?' 'To wciąż tylko inna forma przyjemności.' Dorian milczał. Czy Harry znów go przejrzał? 'A przy okazji,' powiedział Lord Henry od niechcenia. 'Słyszałeś ostatnio coś od Basila?' Serce Doriana podskoczyło, ale twarz niczego nie zdradzała. 'Nie. Myślałem, że jest w Paryżu.' 'Nigdy tam nie dotarł. Nikt go nie widział.' 'Ludzie zaczynają mówić.' 'To dziwne,' powiedział Dorian spokojnie. 'Mam nadzieję, że nic mu się nie stało.' Lord Henry wzruszył ramionami. 'Artyści czasem znikają. Wariują albo znajdują Boga.' 'Jestem pewien, że Basil gdzieś ma się dobrze.' Dorian szybko zmienił temat. Później tej nocy poszedł do domu sam. Myślał o tym, co powiedział Lord Henry. Czy naprawdę oszczędził Hetty z dobroci? Czy to była tylko próżność, pragnienie wydawania się cnotliwym? Był jeden sposób, żeby się dowiedzieć. Poszedł na górę do zamkniętego pokoju. Nie patrzył na portret od tygodni. Może jego dobry uczynek uczynił go znów pięknym. Może znaki grzechu wyblakły. Zapalił lampę i odsunął materiał. Wpatrywał się w obraz i krzyknął. Portret był gorszy niż kiedykolwiek. Oczy były przebiegłe i okrutne. Usta były wykrzywione w straszliwym uśmiechu. Na twarzy było teraz coś nowego. Wyraz hipokryzji. Portret znał prawdę. Nie oszczędził Hetty z dobroci. Zrobił to dla własnej próżności. Żeby czuć się szlachetnie. Żeby udawać, że jest dobry. Portretu nie można było oszukać. Dorian usiadł przed ohydnym obrazem. Teraz go nienawidził. Był ciągłym przypomnieniem tego, kim się stał. Dopóki portret istniał, nie mógł uciec od swoich grzechów. Zawierał dowód jego duszy. A gdyby ktoś go znalazł po jego śmierci? Wszyscy poznaliby prawdę o nim. Ta myśl napełniła go przerażeniem. Było tylko jedno wyjście. Musiał zniszczyć portret. Gdy go nie będzie, będzie wreszcie wolny. Wolny od przeszłości. Wolny od winy. Rozejrzał się po pokoju w poszukiwaniu broni. Na stole zobaczył nóż. Ten sam nóż, którym zabił Basila. Wydawało się stosowne, żeby go teraz użyć.

Chapter Summary

Comprehension Questions

O jakim dobrym uczynku Dorian opowiada Lordowi Henremu?

Co Lord Henry sugeruje na temat dobrego uczynku Doriana?

Jak wygląda portret, gdy Dorian go ogląda?

Co Dorian postanawia zrobić po zobaczeniu portretu?

Vocabulary

Continue Learning