Na dole służba usłyszała straszliwy krzyk. Dochodził gdzieś z góry domu. Spojrzeli na siebie ze strachem. 'Co to było?' zapytała kucharka. 'Brzmiało to jak ktoś umierający,' powiedział kamerdyner. Czekali, ale żaden inny dźwięk się nie rozległ. Dom był zupełnie cichy. 'Powinniśmy pójść sprawdzić, co z panem?' zapytała pokojówka. 'Powiedział nam, żebyśmy nigdy nie przeszkadzali mu na górze.' Ale ten krzyk był zbyt straszny, by go zignorować. Kamerdyner wspiął się po schodach do zamkniętego pokoju. Zapukał do drzwi. 'Proszę pana? Panie Gray? Czy wszystko w porządku?' Nie było odpowiedzi. Zapukał ponownie, tym razem głośniej. Wciąż bez odpowiedzi. Spróbował drzwi, ale były zamknięte. Pozostali słudzy poszli za nim po schodach. 'Musimy wyważyć te drzwi,' powiedział kamerdyner. Dwóch mężczyzn rzuciło się na nie całym ciężarem. Stary zamek ustąpił i drzwi otworzyły się z hukiem. Wbiegli do pokoju. Na ścianie wisiał piękny portret. Ukazywał ich pana w całej jego młodzieńczej chwale. Złote włosy, jasne oczy, niewinny uśmiech. Obraz wyglądał tak świeżo jak w dniu, gdy został namalowany. Ale na podłodze leżało coś strasznego. Martwy mężczyzna w wieczorowym stroju. Był zwiędły i pomarszczony. Jego twarz była ohydna od starości i rozkładu. Nóż tkwił w jego sercu. Służba nie rozpoznała go od razu. 'Kim jest ten stary człowiek?' zapytała kucharka. 'Gdzie jest pan Gray?' Kamerdyner ukląkł przy ciele. Spojrzał na pierścienie na palcach zmarłego. Rozpoznał je natychmiast. Należały do Doriana Graya. 'Mój Boże,' szepnął. 'To jest pan.' Pozostali sapnęli z przerażenia. 'To nie może być pan Gray!' 'Pan Gray jest młody i piękny!' Ale pierścienie nie kłamały. W jakiś sposób, niemożliwie, to był Dorian Gray. Wezwano policję. Nie mogli wyjaśnić tego, co znaleźli. Mężczyzna, który powinien mieć czterdzieści lat, wyglądał na osiemdziesiąt. Przebił się nożem przez serce. Piękny portret czuwał nad sceną. Był młody i doskonały, i niewinny. Dokładnie tak, jak Dorian Gray wyglądał przez tyle lat. Nikt nigdy nie zrozumiał, co się stało. Jak Dorian postarzał się tak strasznie w ciągu jednej nocy? Jaki był związek z portretem? Na te pytania nigdy nie miało być odpowiedzi. Jedyni świadkowie prawdy nie żyli. Basil, który namalował portret. I Dorian, który sprzedał swoją duszę za młodość. Lord Henry usłyszał tę wiadomość następnego ranka. Siedział w milczeniu przez długi czas. 'Jakie to dziwne,' powiedział w końcu. 'Jakie to bardzo, bardzo dziwne.' Nigdy więcej nie mówił o Dorianie Grayu. Ale czasami, późno w nocy, zastanawiał się. Co naprawdę wydarzyło się w tym zamkniętym pokoju? Jaką mroczną magię odkrył Dorian? I czy to wszystko było tego warte na końcu? Portret pozostał piękny. Ale piękno, jak nauczył się Dorian, przychodzi ze straszliwą ceną.
B1Chapter 17 / 20421 words70 sentences
Rozdział 17: Strach
Chapter 17 · Portret Doriana Graya · B1 Polish. Tip: Click on any word while reading to see its translation. Take your time with each chapter and review the vocabulary before moving on.
Chapter Summary
Dorian wydaje przyjęcie w swoim wiejskim domu, ale jest przerażony, gdy widzi twarz Jamesa Vane'a w oknie. Zostaje w środku przez wiele dni, bojąc się wyjść.
1 / 70
🇵🇱Polski→🇬🇧English
Linked wordUnderlined wordOther words
Comprehension Questions
4 questions
1
Co usłyszała służba, co skłoniło ich do sprawdzenia?
2
Jak służba rozpoznała, że zmarły mężczyzna to Dorian Gray?
3
Jak wyglądał portret, gdy służba go znalazła?
4