Rozdział 18: Wypadek

Pogrzeb Doriana Graya był dziwną sprawą. Przyszło wiele osób, ale nikt go naprawdę nie znał. Pamiętali jego piękną twarz i czarujące maniery. Ale ciało w trumnie było nie do poznania. Trumnę trzymano zamkniętą podczas ceremonii. Lord Henry siedział w pierwszym rzędzie, milczący i zamyślony. Pamiętał młodego człowieka, którego po raz pierwszy spotkał w pracowni Basila. Tak niewinnego, tak pełnego zachwytu nad światem. Czy jego wpływ naprawdę zniszczył tego chłopca? Czy może ziarno zepsucia zawsze tam było? Po pogrzebie ludzie rozmawiali. Plotki stawały się coraz bardziej szalone i fantastyczne. Niektórzy mówili, że Dorian zawarł pakt z diabłem. Inni wierzyli, że portret był przeklęty. Nieliczni szeptali o czarnej magii i starożytnych rytuałach. Sam portret został sprzedany na aukcji. Zamożny kolekcjoner kupił go za dużą sumę. Nic nie wiedział o jego strasznej historii. Widział tylko piękny obraz sławnego artysty. Arcydzieło Basila Hallwarda, tak go nazywali. Kolekcjoner powiesił go w swoim okazałym domu. Goście podziwiali przystojnego młodzieńca na obrazie. 'Kim on był?' pytali. 'Zamożny młody człowiek o imieniu Dorian Gray.' 'Zmarł młodo. Bardzo tragiczne.' Gdyby tylko znali prawdę. Dorian wcale nie umarł młodo. Żył prawie czterdzieści lat. A w tych latach czynił straszne rzeczy. Portret teraz strzegł jego tajemnic. Piękny i milczący, nic nie zdradzał. Zepsucie zostało wymazane. Krew na rękach zniknęła. Pozostała tylko niewinna twarz. Mijały lata i historia bladła. Dorian Gray stał się tylko kolejnym imieniem z przeszłości. Lord Henry zmarł spokojnie we śnie. Nigdy nikomu nie powiedział, co naprawdę wiedział. O portrecie. O sekrecie Doriana. O tym, co się dzieje, gdy próżność staje się wszystkim. Portret wisi gdzieś do dziś. Może w muzeum, może w prywatnej kolekcji. Ludzie wciąż zatrzymują się, by podziwiać pięknego młodzieńca. Nie znają jego historii. Nie wiedzą, co kryje się pod farbą. Widzą tylko piękno. A piękno, jak wie świat, jest wszystkim. A przynajmniej tak kiedyś wierzył Dorian Gray. Zanim piękno całkowicie go zniszczyło. Zanim nauczył się, że młodość przemija. Że przyjemność zamienia się w truciznę. Że duszy nie można sprzedać bez zapłacenia ceny. Jego historia jest ostrzeżeniem dla nas wszystkich. O niebezpieczeństwach próżności. O zepsuciu płynącym z wpływu. O tym, co poświęcamy dla piękna. Dorian Gray pragnął wiecznej młodości. Dostał dokładnie to, czego sobie życzył. I kosztowało go to wszystko. Jego człowieczeństwo. Jego sumienie. Jego duszę. Na końcu nie zostało mu nic. Nic oprócz pięknego obrazu. I ciała zbyt strasznego, by je pokazać. Niektóre życzenia nigdy nie powinny się spełniać. Niektórych paktów nigdy nie należy zawierać. Bo piękno bez dobroci jest puste. A młodość bez mądrości jest niebezpieczna. Dorian Gray nauczył się tych lekcji za późno. I zapłacił za nie własnym życiem. Oby nam wszystkim dane było nauczyć się ich wcześniej.

Chapter Summary

Comprehension Questions

Dlaczego trumna była zamknięta podczas pogrzebu Doriana?

Co stało się z portretem po śmierci Doriana?

O czym myślał Lord Henry, rozmyślając o historii Doriana?

Jaka jest główna nauka moralna przedstawiona w tym rozdziale?

Vocabulary

Continue Learning