Rozdział 19: Nowe życie?

Była jedna osoba, która nigdy nie zapomniała o Dorianie Grayu. Pani Vane mieszkała sama w swoim małym pokoju niedaleko teatru. Straciła oboje swoich dzieci z jego powodu. Sibyl odebrała sobie życie z miłości do niego. James zginął, próbując pomścić siostrę. Kiedy usłyszała o śmierci Doriana, nie poczuła nic. Jej serce umarło dawno temu. Razem z jej piękną córką. Razem z jej dzielnym synem. Miała małą fotografię Sibyl w jej kostiumie. Sibyl jako Julia, młoda i pełna nadziei. Zanim spotkała swojego Księcia z Bajki. Zanim miłość stała się jej tragedią. Pani Vane często myślała o sprawiedliwości. Dorian żył w luksusie przez osiemnaście lat. Podczas gdy ona żyła w biedzie i żałobie. Czy jego śmierć była naprawdę sprawiedliwością? Czy tylko końcem pewnej historii? Nigdy nie miała się dowiedzieć, co naprawdę się stało. Gazety nazwały to tajemniczym samobójstwem. Nie wspomniały o Sibyl ani o Jamesie. Dla świata rodzina Vane nie była nikim. Tylko biedni aktorzy w obskurnym teatrze. Niegodni pamięci. Ale pani Vane pamiętała. Każdej nocy pamiętała. Mały teatr wciąż wystawiał Szekspira. Teraz nowe aktorki grały Julię. Żadna z nich nie była tak utalentowana jak Sibyl. Żadna z nich nie miała jej ognia, jej namiętności. Sibyl mogła zostać wielką gwiazdą. Gdyby nie oddała swojego serca. Gdyby nie kochała tak całkowicie. Miłość zniszczyła jej aktorstwo. A potem zniszczyła jej życie. Pani Vane zmarła rok po Dorianie. Sama i zapomniana w swoim małym pokoju. Nikt nie przyszedł na jej pogrzeb. Fotografia Sibyl została pochowana razem z nią. Ostatnia pamiątka po rodzinie Vane. Zniknęła na zawsze. Świat poszedł dalej, jak zawsze. Nowe skandale zastąpiły stare. Nowi piękni ludzie stawali się sławni. Nowi młodzi mężczyźni padali ofiarą uroku rozkoszy. Lekcja Doriana Graya została szybko zapomniana. A może nigdy naprawdę nie została przyswojona. Ludzie wciąż czczą piękno ponad wszystko inne. Wciąż boją się starości. Wciąż zawierają układy, których będą żałować. Portret Doriana Graya obserwuje ich wszystkich. Ze swojej ramy na ścianie jakiegoś kolekcjonera. Milczący i piękny, i wiedzący. To wszystko już widział. Próżność. Zepsucie. Upadek. I zobaczy to wszystko znowu. Bo ludzka natura nigdy się nie zmienia. Zawsze pragniemy tego, czego mieć nie możemy. Zawsze boimy się tego, przed czym nie możemy uciec. Starość. Śmierć. Utrata piękna. Te lęki popychają nas do strasznych układów. Czasem z innymi. Czasem z samymi sobą. Czasem z jeszcze mroczniejszymi mocami. Dorian Gray dokonał swojego wyboru dawno temu. W pracowni pełnej róż i letniego światła. Pragnął pozostać młody na zawsze. Jego życzenie zostało spełnione. I zapłacił najwyższą cenę. Jak my wszyscy musimy, ostatecznie.

Chapter Summary

Comprehension Questions

Jak pani Vane straciła oboje swoich dzieci?

Co czuła pani Vane, gdy usłyszała o śmierci Doriana?

Co stało się z panią Vane rok po śmierci Doriana?

Według rozdziału, dlaczego lekcja Doriana Graya została szybko zapomniana?

Vocabulary

Continue Learning