Strofa piąta: Koniec

Tak! Słupek łóżka był jego własny! Łóżko było jego własne, pokój był jego własny. Najlepsze i najszczęśliwsze ze wszystkiego, czas przed nim był jego własny, by zmienić swoje życie! 'Będę żył przeszłością, teraźniejszością i przyszłością!' zawołał Scrooge. 'Duchy wszystkich trzech będą żyły we mnie!' 'O, Jakubie Marley! Niech będą błogosławione niebo i Boże Narodzenie za to!' Wyskoczył z łóżka i zaczął się ubierać. Jego ręce były zajęte ubraniami, ale nie mógł przestać mówić. 'Nie wiem, co robić!' powiedział, śmiejąc się i płacząc jednocześnie. 'Jestem lekki jak piórko! Jestem szczęśliwy jak anioł!' 'Jestem wesoły jak uczeń!' 'Wesołych Świąt dla wszystkich! Szczęśliwego Nowego Roku dla całego świata!' Pobiegł do okna i otworzył je. Niebo było jasne i pogodne, powietrze było zimne i świeże. 'Jaki dziś dzień?' zawołał Scrooge do chłopca na ulicy. 'Dziś?' odpowiedział chłopiec. 'Ależ to dzień Bożego Narodzenia!' 'To dzień Bożego Narodzenia!' powiedział Scrooge do siebie. 'Nie przegapiłem go!' 'Duchy zrobiły to wszystko w jedną noc!' 'Halo, mój drogi chłopcze!' zawołał do chłopca. 'Czy znasz sklep rzeźnika za rogiem?' 'Mam nadzieję, że tak,' odpowiedział chłopiec. 'Czy wiesz, czy sprzedali tego nagrodzonego indyka, który wisiał w oknie?' 'Tego dużego? Wciąż tam wisi,' powiedział chłopiec. 'Idź i kup go!' powiedział Scrooge. 'Powiedz im, żeby go tu przynieśli, a ja zapłacę za dorożkę.' 'Wróć w mniej niż pięć minut, a dam ci szylinga!' Chłopiec pognał jak strzała. 'Wyślę go do Boba Cratchita!' szepnął Scrooge, zacierając ręce. 'Nie będzie wiedział, kto go wysłał! Jest dwa razy większy niż Mały Tim!' Kiedy indyk dotarł, Scrooge zaśmiał się z radości. Zapłacił za indyka i dorożkę i dał chłopcu swojego szylinga. Potem ubrał się w swoje najlepsze ubrania i wyszedł na ulice. Ludzie byli tak radośni, że Scrooge uśmiechał się do wszystkich. Trzy lub cztery osoby powiedziały mu 'Dzień dobry!' To była najsłodsza muzyka, jaką Scrooge kiedykolwiek słyszał. Wkrótce zobaczył jednego z panów, którzy odwiedzili jego biuro dzień wcześniej. 'Mój drogi panie!' powiedział Scrooge, biorąc go za ręce. 'Jak się pan miewa? Mam nadzieję, że wczoraj mieli państwo powodzenie!' 'Pan Scrooge?' powiedział dżentelmen, wyglądając na zaskoczonego. 'Tak,' powiedział Scrooge. 'Pozwólcie mi przekazać coś dla ubogich.' Szepnął kwotę do ucha dżentelmena. 'Niech mnie Bóg błogosławi!' wykrzyknął dżentelmen, jakby zabrakło mu tchu. 'Mój drogi panie Scrooge, mówi pan poważnie?' 'Bardzo poważnie,' powiedział Scrooge. 'Ani grosza mniej.' 'To obejmuje wiele zaległych płatności. Przyjdzie pan mnie odwiedzić?' 'Przyjdę!' zawołał dżentelmen serdecznie. Scrooge spacerował ulicami, głaszcząc dzieci po głowach. Nigdy nie marzył, że spacerowanie może uczynić go tak szczęśliwym. Po południu skierował się w stronę domu swojego siostrzeńca. Minął drzwi z tuzin razy, zanim zebrał się na odwagę, by zapukać. W końcu zapukał i wszedł. 'Fred!' powiedział. 'Niech mnie kule biją!' zawołał Fred. 'Kto tam?' 'To ja, twój wujek Scrooge. Przyszedłem na obiad. Wpuścisz mnie, Fred?' Fred serdecznie uścisnął mu rękę i zaprosił go do środka. To było wspaniałe przyjęcie, ze wspaniałymi zabawami i wspaniałą radością. Scrooge poczuł się jak w domu w ciągu pięciu minut. Nic nie mogło sprawić, by poczuł się bardziej mile widziany. Następnego ranka Scrooge był w biurze wcześnie. Chciał przyłapać Boba Cratchita na spóźnieniu. I udało mu się! Bob spóźnił się osiemnaście minut. Scrooge siedział z szeroko otwartymi drzwiami, żeby widzieć, jak Bob wchodzi. Bob zdjął kapelusz i szalik i szybko usiadł przy swoim biurku. Zaczął pisać tak szybko, jak tylko mógł. 'Halo!' warknął Scrooge swoim starym głosem. 'Co to ma znaczyć, że przychodzi pan o tej porze dnia?' 'Bardzo przepraszam, proszę pana,' powiedział Bob. 'Spóźniłem się.' 'Naprawdę?' powiedział Scrooge. 'Tak, myślę, że tak. Proszę tu podejść, panie!' 'To tylko raz w roku, proszę pana,' powiedział Bob, wychodząc ze swojego kąta. 'To się więcej nie powtórzy.' 'A teraz powiem ci coś, mój przyjacielu,' powiedział Scrooge. 'Nie zamierzam dłużej tolerować takich rzeczy.' 'I dlatego,' powiedział Scrooge, zeskakując z krzesła. 'I dlatego zamierzam podwyższyć twoją pensję!' Bob zadrżał i przysunął się bliżej linijki, myśląc, że Scrooge oszalał. 'Wesołych Świąt, Bob!' powiedział Scrooge z wielką szczerością. 'Weselszych Świąt niż przez wiele lat ci dawałem!' 'Podniosę twoją pensję i pomogę twojej rodzinie!' 'Porozmawiamy o tym dziś po południu przy misce ponczu!' 'Rozpal ognie i kup jeszcze jedną skrzynkę węgla, zanim zrobisz cokolwiek innego!' Scrooge dotrzymał słowa, a nawet więcej. Zrobił wszystko, co obiecał, i znacznie więcej. Dla Małego Tima, który nie umarł, stał się drugim ojcem. Stał się tak dobrym przyjacielem, tak dobrym panem, tak dobrym człowiekiem, jakiego miasto kiedykolwiek znało. Niektórzy ludzie śmiali się, widząc w nim tę zmianę. Ale Scrooge pozwolił im się śmiać. Wiedział, że nic dobrego nigdy się nie wydarzyło bez tego, że niektórzy się z tego śmiali. Jego własne serce się śmiało i to mu w zupełności wystarczało. Nie miał już więcej wizyt duchów. I zawsze mówiono o nim, że wiedział, jak należycie obchodzić Boże Narodzenie. Oby to samo można było prawdziwie powiedzieć o nas wszystkich! I tak, jak zauważył Mały Tim: Niech Bóg nas wszystkich błogosławi!

Chapter Summary

Comprehension Questions

Co było pierwszą rzeczą, którą Scrooge zrobił, gdy obudził się rano w Boże Narodzenie?

Jaki prezent Scrooge wysłał rodzinie Cratchitów?

Gdzie Scrooge poszedł na świąteczny obiad?

Jak zmieniło się życie Scrooge'a po doświadczeniu z duchami?

Vocabulary

Continue Learning