Dorian znalazł Sibyl w jej małej garderobie. Wciąż miała na sobie kostium Julii. Jej twarz promieniała radością. 'Czy nie byłam dziś wspaniała?' zapytała radośnie. Dorian wpatrywał się w nią z niedowierzaniem. 'Wspaniała? Byłaś okropna!' 'Wszystko zrujnowałaś. Byłaś absolutnie straszna.' Sibyl zaśmiała się cicho, nie rozumiejąc. 'Dorianie, byłam okropna, bo odnalazłam prawdziwą miłość.' 'Przed tobą znałam tylko aktorstwo.' 'Teatr był całym moim światem.' 'Mogłam stać się Julią, bo nie znałam prawdziwej miłości.' 'Ale teraz mam ciebie i wszystko jest inne.' 'Jak mogę udawać miłość na scenie?' 'Jak fałszywa miłość może się równać z tym, co mamy?' Wyciągnęła ręce, by wziąć jego dłonie. Dorian cofnął się od niej z chłodem. 'Czy wiesz, co zrobiłaś?' powiedział. 'Zabiłaś moją miłość.' Twarz Sibyl zbielała. 'Dorianie, co masz na myśli?' 'Kochałem cię, bo byłaś wielką artystką.' 'Kochałem cię, bo mogłaś stać się każdą kobietą.' 'Byłaś Julią. Byłaś Rozalindą. Byłaś Imogeną.' 'Ale dzisiejszego wieczoru byłaś niczym. Tylko ładną dziewczyną.' 'Bez swojej sztuki jesteś dla mnie niczym.' Łzy zaczęły spływać z oczu Sibyl. 'Ale porzuciłam swoją sztukę dla ciebie!' 'Zrobiłam to, bo tak bardzo cię kocham.' 'W takim razie poświęciłaś się na próżno,' powiedział Dorian. Jego głos był jak lód. 'Uczyniłaś się bezwartościową.' Sibyl rzuciła się do jego stóp. 'Dorianie, proszę! Nie zostawiaj mnie!' 'Nie mogłabym tego znieść, gdybyś mnie zostawił.' 'Będę się starać lepiej grać. Obiecuję.' Ale Dorian odsunął się od niej. 'Nie dotykaj mnie,' powiedział z obrzydzeniem. 'Całkowicie mnie zawiodłaś.' 'Nigdy więcej nie chcę cię widzieć.' Poszedł do drzwi, nie oglądając się za siebie. 'Dorianie!' wykrzyknęła Sibyl w agonii. Ale on już odszedł. Leżała na podłodze, szlochając niepohamowanie. Na zewnątrz Dorian szedł przez ciemne ulice. Jego gniew powoli zaczął ustępować. Pomyślał o tym, co powiedział Sibyl. Może był zbyt okrutny. Ona tylko chciała go kochać. Ale wspomnienie jej okropnej gry powróciło. Nie, powiedział sobie. Zasłużyła na to, co powiedział. Szedł godzinami przez śpiące miasto. Niebo zaczynało jaśnieć, gdy dotarł do domu. Poszedł prosto do swojego gabinetu. Jego portret wisiał na ścianie, jak zawsze. Ale kiedy na niego spojrzał, zamarł. Coś było inaczej. Twarz na obrazie wyglądała nieco starzej. I był okrutny grymas na ustach. Wyraz okrucieństwa, którego wcześniej tam nie było. Dorian przetarł oczy i spojrzał ponownie. Nie, to nie było urojenie. Portret się zmienił. Przypomniał sobie swoje życzenie w pracowni Basila. Gdyby tylko obraz mógł się zmieniać, a ja mógł zostać młody. Czy to mogła być prawda? Czy jego życzenie się spełniło? Zimny strach wkradł się do jego serca. Co on uczynił? I co portret pokaże następnym razem? Stał przed obrazem, aż świt całkowicie nadszedł.
B1Chapter 7 / 20420 words70 sentences
Rozdział 7: Nieudany występ
Chapter 7 · Portret Doriana Graya · B1 Polish. Tip: Click on any word while reading to see its translation. Take your time with each chapter and review the vocabulary before moving on.
Chapter Summary
Dorian zabiera Lorda Henry'ego i Basila na występ Sibyl. Ona gra okropnie, ponieważ prawdziwa miłość sprawiła, że udawana miłość wydaje się fałszywa. Dorian okrutnie ją odrzuca.
1 / 70
🇵🇱Polski→🇬🇧English
Linked wordUnderlined wordOther words
Comprehension Questions
4 questions
1
Dlaczego Sibyl nie mogła dobrze grać tamtego wieczoru?
2
Dlaczego Dorian powiedział, że kochał Sibyl?
3
Co Dorian zauważa na swoim portrecie, gdy wraca do domu?
4