Maya hield ervan om naar zonsondergangen te kijken. Elke avond liep ze naar een kleine heuvel bij haar huis. Van daaruit kon ze de hele hemel zien. De kleuren verbaasden haar altijd. Oranje, roze en paars vermengden zich prachtig. Maya werkte op een druk kantoor in de stad. Haar baan was stressvol en vermoeiend. Maar de zonsondergang gaf haar rust. Ze zat op een oude houten bank op de top van de heuvel. De bank stond daar al vele jaren. Op een donderdagavond kwam Maya zoals gewoonlijk bij de heuvel aan. Maar er zat al iemand op de bank. Het was een oudere man met wit haar. Hij keek naar de hemel met een glimlach op zijn gezicht. 'Goedenavond,' zei Maya beleefd. 'Goedenavond,' antwoordde de man. 'Ga alstublieft zitten. Er is genoeg ruimte.' Maya ging naast hem zitten. Ze keken samen in stilte naar de zonsondergang. De zon ging langzaam onder achter de bergen. 'Ik kwam hier vroeger met mijn vrouw,' zei de man zachtjes. 'We hebben honderden zonsondergangen vanaf deze bank bekeken.' Maya hoorde verdriet in zijn stem. 'Ze is twee jaar geleden overleden,' ging hij verder. 'Dat spijt me te horen,' zei Maya zacht. De oude man glimlachte zacht. 'Wees niet verdrietig om mij. Ik heb mooie herinneringen.' 'Elke zonsondergang herinnert me aan onze gelukkige momenten.' Maya dacht na over zijn woorden. Ze maakte zich vaak zorgen over werk en de toekomst. Maar deze man vond vreugde in eenvoudige dingen. 'Hoe heet u?' vroeg Maya. 'Ik heet Henry,' zei hij. 'Ik ben Maya. Leuk u te ontmoeten.' Henry knikte vriendelijk. 'Komt u hier vaak?' vroeg hij. 'Ja, bijna elke avond,' antwoordde Maya. 'De zonsondergang helpt me om te ontspannen na het werk.' Henry keek haar nadenkend aan. 'Dat is prachtig. Veel mensen vergeten om te stoppen en te kijken.' 'Ze haasten zich door het leven zonder de schoonheid ervan te zien.' De hemel werd donkerder. De eerste sterren begonnen te verschijnen. Henry stond langzaam op. 'Ik moet nu naar huis,' zei hij. 'Bedankt voor het gezelschap, Maya.' 'Zal ik u weer zien?' vroeg Maya. 'Misschien,' glimlachte Henry. 'De zonsondergangen zullen hier altijd zijn.' Hij liep langzaam de heuvel af. Maya bleef nog even op de bank zitten. Ze dacht na over wat Henry had gezegd. Het leven was kort en kostbaar. Kleine momenten konden groot geluk brengen. Vanaf die dag keek Maya anders naar zonsondergangen. Ze zag meer kleuren en meer details. Ze waardeerde elke mooie avond. En soms zag ze Henry ook op de bank. Ze werden goede vrienden die de zonsondergangen deelden.
Dutch Story (A2)Naar de zonsondergang kijken
This A2 Dutch story is designed for elementary learners. Click any word for instant translation and build your vocabulary as you read.
aboutStory
Maya vindt rust door naar zonsondergangen te kijken vanaf een heuvel bij haar huis. Op een avond ontmoet ze een oudere man die zijn wijsheid deelt over het waarderen van eenvoudige momenten in het leven.
1 / 58
🇳🇱Nederlands→🇬🇧English
Linked wordUnderlined wordOther words
Comprehension Questions
4 questions
1
Waar ging Maya elke avond naartoe?
2
Wat is er met Henrys vrouw gebeurd?
3
Waarom kwam Maya elke avond naar de heuvel?
4
