Emma verhuisde op een koude novemberdag naar haar nieuwe appartement. Het gebouw was oud maar mooi, met hoge ramen en houten vloeren. Terwijl ze de slaapkamerkast schoonmaakte, vond ze iets ongewoons. Achter een oude plank lag een gele envelop. Het papier was dun en breekbaar door ouderdom. Emma opende de envelop voorzichtig. Erin zat een handgeschreven brief gedateerd op 15 maart 1962. 'Mijn liefste Helen', begon de brief. 'Ik schrijf om je iets belangrijks te vertellen.' 'Ik hou al van je sinds de dag dat we elkaar ontmoetten in de boekwinkel.' 'Maar ik was te verlegen om met je te praten.' 'Ik hoop dat het goed met je gaat. Met al mijn liefde, Robert.' Emma las de brief drie keer. Ze vroeg zich af of Helen ooit een kopie van deze brief had ontvangen. Of was dit de enige versie, verborgen en nooit verstuurd? Emma besloot het te onderzoeken. De volgende ochtend klopte ze op de deur van haar buurvrouw. Een oudere vrouw met zilverkleurig haar opende de deur. 'Hallo, ik ben Emma. Ik ben net hiernaast komen wonen.' 'Welkom in het gebouw', zei de vrouw hartelijk. 'Ik heet Margaret. Ik woon hier al veertig jaar.' Emma liet Margaret de oude brief zien. Margarets ogen werden groot toen ze hem las. 'O mijn hemel', fluisterde ze. 'Ik weet wie deze brief heeft geschreven.' 'Robert Miller woonde vele jaren geleden in jouw appartement.' 'Hij was een stille man die in de bibliotheek werkte.' 'En Helen?', vroeg Emma. Margaret glimlachte vriendelijk. 'Helen was mijn moeder. Ze was eigenaar van de boekwinkel in de Eikenstraat.' Emma was verbaasd over het toeval. 'Wist je moeder ooit van Roberts gevoelens?' 'Nee, ze heeft het nooit geweten', zei Margaret verdrietig. 'Robert was erg verlegen. Hij bezocht elke week de boekwinkel.' 'Maar hij deed altijd alsof hij naar boeken zocht.' 'Hij heeft haar nooit verteld wat hij voelde.' Emma had medelijden met Robert. Hij had een prachtige brief geschreven maar hem nooit verstuurd. 'Wat is er met Robert gebeurd?', vroeg ze. 'Hij is in 1965 verhuisd', antwoordde Margaret. 'Niemand weet waar hij naartoe is gegaan.' Emma dacht even na. 'Wil je deze brief houden?', bood ze aan. 'Hij was tenslotte voor jouw moeder bedoeld.' Margarets ogen vulden zich met tranen. 'Dank je, Emma. Dit betekent zo veel voor me.' 'Mijn moeder is vorig jaar overleden.' 'Ze vroeg zich altijd af waarom Robert niet meer naar de boekwinkel kwam.' 'Nu begrijp ik het. Hij was te bang om iets te zeggen.' Vanaf die dag werden Emma en Margaret goede vriendinnen. Ze dronken vaak samen thee in Margarets appartement. Margaret vertelde verhalen over het gebouw en de oude buurt. Emma hield ervan om over het verleden te horen. Op een avond liet Margaret Emma een oude foto zien. Op de foto stond een jonge vrouw voor een boekwinkel. 'Dat is mijn moeder Helen', zei Margaret trots. Emma glimlachte toen ze naar de foto keek. Ze was blij dat ze de mysterieuze brief had gevonden. Het had twee vreemden samengebracht en tot een nieuwe vriendschap geleid. Soms verbindt het verleden ons op onverwachte manieren met het heden.
Dutch Story (A2)De mysterieuze brief
This A2 Dutch story is designed for elementary learners. Click any word for instant translation and build your vocabulary as you read.
aboutStory
Emma vindt een mysterieuze oude brief verstopt in haar nieuwe appartement. Tijdens haar onderzoek ontdekt ze een ontroerend geheim over het verleden van het gebouw en sluit ze onverwacht vriendschap met een buurvrouw.
1 / 60
🇳🇱Nederlands→🇬🇧English
Linked wordUnderlined wordOther words
Comprehension Questions
4 questions
1
Waar vond Emma de mysterieuze brief?
2
Wie was Helen?
3
Waarom heeft Robert de brief nooit verstuurd?
4
