Maya wpatrywała się w list, który trzymała w dłoniach. Została wybrana, by wygłosić przemówienie na zakończenie roku. Jej serce zaczęło bić szybciej. Wystąpienia publiczne były jej największym lękiem. Pobiegła szukać swojej najlepszej przyjaciółki, Emmy. 'Chcą, żebym wygłosiła przemówienie na zakończeniu roku!' powiedziała Maya. Oczy Emmy rozszerzyły się z podekscytowania. 'To niesamowite! Dasz radę!' powiedziała Emma. Maya nerwowo pokręciła głową. 'Nie dam rady. Zapomnę wszystkiego,' powiedziała. Emma objęła Mayę ramieniem. 'Pamiętasz, jak prezentowałaś swój projekt naukowy?' zapytała Emma. Maya przypomniała sobie, jak bardzo się bała tamtego dnia. Ale poradziła sobie dobrze i zdobyła drugie miejsce. 'To co innego. Będą tam setki ludzi,' powiedziała Maya. Tego wieczoru Maya siedziała przy biurku z czystą kartką papieru. Nie wiedziała, od czego zacząć. Zastanawiała się, co oznaczało dla niej ukończenie szkoły. Cztery lata liceum całkowicie ją zmieniły. Przyszła jako cicha, niepewna siebie pierwszoklasistka. Teraz odchodziła jako pewna siebie młoda kobieta. Maya zaczęła pisać o swoich doświadczeniach. Pisała o przyjaciołach, którzy ją wspierali. Pisała o nauczycielach, którzy w nią wierzyli. Pisała o porażkach, które nauczyły ją czegoś ważnego. O północy skończyła pierwszą wersję. Następnego dnia Maya pokazała swoje przemówienie nauczycielce angielskiego. Pani Johnson przeczytała je uważnie. 'To jest piękne i szczere,' powiedziała. 'Ale potrzebuje więcej twojej osobowości,' dodała pani Johnson. Maya spędziła tydzień na przepisywaniu i ćwiczeniu. Ćwiczyła przed lustrem każdego wieczoru. Ćwiczyła przed rodzicami i młodszym bratem. Jej brat zawsze robił śmieszne miny, żeby ją rozproszyć. 'Jeśli potrafisz go zignorować, poradzisz sobie ze wszystkim,' zażartowała jej mama. Dzień zakończenia roku nadszedł szybko. Maya obudziła się z trzepoczącym sercem. Założyła niebieską togę i biret. Jej mama zrobiła dziesiątki zdjęć. 'Jestem z ciebie taki dumny,' powiedział jej tata ze łzami w oczach. Na ceremonii Maya siedziała w pierwszym rzędzie. Widziała, jak publiczność zapełnia miejsca. Rodzice, dziadkowie i rodzeństwo byli wszędzie. Niektórzy trzymali kwiaty i balony. Dyrektor rozpoczął ceremonię przemówieniem powitalnym. Potem chór szkolny zaśpiewał piękną piosenkę. Serce Mayi waliło w jej piersi. 'A teraz nasza mówczyni, Maya Chen,' ogłosił dyrektor. Maya wolno podeszła do mównicy. Nogi jej się trzęsły, a ręce drżały. Spojrzała na morze twarzy przed sobą. Wtedy odnalazła twarz Emmy w tłumie. Emma pokazała jej kciuk w górę i uśmiechnęła się. Maya wzięła głęboki oddech i zaczęła. 'Cztery lata temu weszłam do tej szkoły przerażona,' powiedziała. 'Nie znałam nikogo. Czułam się całkowicie sama.' Niektórzy uczniowie na widowni pokiwali głowami ze zrozumieniem. 'Ale potem wydarzyło się coś wspaniałego,' kontynuowała Maya. 'Znalazłam ludzi, którzy akceptowali mnie dokładnie taką, jaką byłam.' Mówiła o znaczeniu prawdziwej przyjaźni. 'Prawdziwi przyjaciele nie próbują cię zmieniać,' powiedziała. 'Pomagają ci stać się najlepszą wersją siebie.' Maya zrobiła pauzę i spojrzała na swoje notatki. Zdecydowała się zamiast tego mówić prosto z serca. 'Wszyscy popełniliśmy błędy w ciągu tych czterech lat,' powiedziała. 'Oblałam pierwszy sprawdzian z matematyki. Zapomniałam tekstu w szkolnym przedstawieniu.' Publiczność zaśmiała się łagodnie. 'Ale każda porażka nauczyła mnie czegoś ważnego,' powiedziała Maya. 'Porażka to nie koniec. To dopiero początek nauki.' Opowiadała o nauczycielach, którzy jej pomagali. 'Pan Rodriguez zostawał po lekcjach, żeby mi pomóc z matematyką.' 'Pani Johnson nauczyła mnie, że mój głos ma znaczenie.' Niektórzy nauczyciele na widowni wycierali oczy. Głos Mayi stawał się silniejszy, gdy kontynuowała. 'Stoimy na początku nowego rozdziału,' powiedziała. 'Niektórzy z nas pójdą na studia. Inni zaczną pracować.' 'Ale gdziekolwiek pójdziemy, zabierzemy te wspomnienia ze sobą.' Spojrzała na swoich kolegów z klasy siedzących przed nią. Niektórzy z nich mieli łzy w oczach. 'Nie bójcie się porażek,' powiedziała Maya. 'Nie bójcie się być innymi.' 'I nigdy nie zapomnijcie o ludziach, którzy pomogli wam tu dotrzeć.' Maya wzięła kolejny głęboki oddech. 'Dziękuję wam wszystkim za to, że byliście częścią mojej drogi,' powiedziała. 'Gratulacje, rocznik 2024!' Publiczność wybuchnęła oklaskami. Rodzice Mayi stali i klaskali. Jej tata teraz otwarcie płakał. Maya wróciła na swoje miejsce, czując się dumna. Emma mocno ją przytuliła. 'Byłaś niesamowita!' szepnęła Emma. Po ceremonii wiele osób przyszło pogratulować Mayi. 'Twoje przemówienie mnie wzruszyło do łez,' powiedział jeden z rodziców. 'Powinnaś zostać pisarką,' zasugerowała inna osoba. Pani Johnson znalazła Mayę w tłumie. 'Wiedziałam, że ci się uda,' powiedziała ciepło. Maya uśmiechnęła się do swojej nauczycielki. 'Dziękuję, że pani we mnie wierzyła,' powiedziała Maya. Gdy słońce zachodziło tego szczególnego dnia, Maya czuła wdzięczność. Stanęła w obliczu swojego lęku i odkryła swoją siłę.
Polish Story (B1)Przemówienie na zakończenie roku
This B1 Polish story is designed for intermediate learners. Click any word for instant translation and build your vocabulary as you read.
aboutStory
Maya, nieśmiała uczennica, zostaje wybrana do wygłoszenia przemówienia na zakończenie roku szkolnego. Pomimo strachu przed wystąpieniami publicznymi znajduje odwagę, by podzielić się szczerymi przemyśleniami o przyjaźni, rozwoju osobistym i przyszłości. Jej serdeczne słowa wzruszają wszystkich zebranych.
1 / 100
🇵🇱Polski→🇬🇧English
Linked wordUnderlined wordOther words
Comprehension Questions
4 questions
1
Dlaczego Maya bała się wygłosić przemówienie na zakończenie roku?
2
O czym Maya pisała w swoim przemówieniu?
3
Jaką radę dała pani Johnson Mayi odnośnie jej przemówienia?
4
