Hoofdstuk 3: De wens

Vele weken gingen voorbij, en het portret was eindelijk af. Basil had er elke dag met grote zorg aan gewerkt. Lord Henry kwam naar het atelier voor de uiteindelijke onthulling. De drie mannen stonden voor het bedekte schilderij. 'Ben je klaar om het te zien, Dorian?' vroeg Basil nerveus. 'Natuurlijk. Ik heb op dit moment gewacht.' Basil verwijderde het doek dat het schilderij bedekte. Dorian deed een stap terug en hapte naar adem van verbazing. Het portret was absoluut prachtig. Het toonde hem staand in zacht gouden licht. Zijn gezicht was perfect, zijn ogen helder en stralend. Zijn lippen vormden een zachte, onschuldige glimlach. 'Het is je mooiste werk, Basil,' zei Lord Henry. 'Je moet het naar de kunsttentoonstelling volgende maand sturen.' Maar Dorian luisterde niet naar hen. Hij stond als bevroren naar zijn eigen beeld te staren. Lord Henrys woorden echoden in zijn hoofd. Op een dag zul je oud en lelijk en gerimpeld zijn. Hij keek naar het portret, toen naar zijn handen. Zijn handen zouden dun en gevlekt worden door de ouderdom. Zijn gezicht zou gerimpeld en moe worden. Maar het portret zou voor altijd jong blijven. Het zou mooi blijven terwijl hij oud werd. Een gevoel van scherpe jaloezie vulde zijn hart. 'Wat is er aan de hand, Dorian?' vroeg Basil bezorgd. 'Vind je het schilderij niet mooi?' Dorian draaide zich naar hen om met tranen in zijn ogen. 'Het mooi vinden? Ik ben er jaloers op.' 'Waarom zou het behouden wat ik moet verliezen?' 'Elk moment neemt iets van mij af.' 'Elk moment geeft iets meer aan het portret.' Basil staarde Dorian in geschokte stilte aan. Lord Henry keek toe met een nieuwsgierige glimlach. 'Wat triest is het,' vervolgde Dorian bitter. 'Ik zal oud, afschuwelijk en afgrijselijk worden.' 'Maar dit schilderij zal altijd jong blijven.' 'Het zal nooit ouder worden dan deze specifieke dag in juni.' Hij wierp zich op een bank en begroef zijn gezicht in zijn handen. 'Als het maar andersom was,' riep hij. 'Als het schilderij maar kon veranderen, en ik jong kon blijven.' 'Ik zou mijn ziel daarvoor geven!' 'Ik zou alles daarvoor geven!' De kamer werd stil na zijn wanhopige woorden. Basil zag bleek en van streek uit. 'Dorian, je mag zulke dingen niet zeggen.' 'Dit schilderij heeft je pijn gedaan. Ik zal het vernietigen.' Hij pakte een mes van de tafel. 'Nee!' Dorian sprong op en greep zijn arm. 'Het zou moord zijn, Basil! Ik zal je niet laten.' 'Ik ben blij dat je mijn werk eindelijk waardeert,' zei Basil koel. Lord Henry lachte om de dramatische scène. 'Dit is jouw schuld, Harry,' zei Basil boos. 'Je hebt zijn hoofd gevuld met onzin over jeugd en schoonheid.' 'Ik heb hem alleen de waarheid verteld,' zei Lord Henry kalm. 'Beter dat hij het nu leert dan later.' Dorian keek opnieuw naar het portret. Zijn mooie geschilderde gezicht glimlachte naar hem terug. Hij voelde nu een vreemde band ermee. 'Je moet dit schilderij aan mij geven, Basil.' 'Het is van jou,' zei Basil. 'Het is altijd van jou geweest.' Dorian glimlachte voor het eerst die middag. 'Ik zal het voor altijd koesteren,' zei hij. 'Kom, laten we gaan dineren,' zei Lord Henry. 'Er is genoeg drama geweest voor één dag.' Ze verlieten samen het atelier. Dorian keek nog eenmaal achterom naar het portret. Hij vroeg zich af wat zijn wens zou kunnen brengen. Hij wist nog niet dat sommige wensen nooit uitgesproken zouden moeten worden. En hij wist niet wat het hem zou kosten. Maar het lot had hem al gehoord.

Chapter Summary

Comprehension Questions

Waarom was Dorian jaloers op zijn eigen portret?

Wat bood Dorian aan te geven in ruil voor eeuwige jeugd?

Waarom hield Dorian Basil tegen het schilderij te vernietigen?

Wat suggereert het einde van dit hoofdstuk over Dorians lot?

Vocabulary

Continue Learning