Terug in Londen probeerde Dorian een beter mens te zijn. Hij stopte met naar de opiumkitten te gaan. Hij vermeed zijn gevaarlijkere vrienden. Hij probeerde zelfs een goede daad te verrichten. Er was een jong dorpsmeisje genaamd Hetty. Ze was verliefd geworden op Dorian tijdens zijn bezoek aan het platteland. Ze was onschuldig en puur. In het verleden zou Dorian haar hebben verleid en geruïneerd. Maar deze keer had hij haar laten gaan. Hij had haar gespaard van zijn verdorvenheid. Hij vertelde Lord Henry hierover tijdens het diner. 'Ik heb besloten goed te zijn, Harry.' 'Ik heb het dorpsmeisje haar onschuld laten behouden.' Lord Henry lachte. 'Wat edel van je, Dorian.' 'Maar vertel me, waarom heb je haar echt gespaard?' 'Omdat ik goed wilde zijn.' 'Of omdat je genoot van het gevoel goed te zijn?' 'Dat is nog steeds gewoon een andere vorm van genot.' Dorian was stil. Had Harry hem weer doorzien? 'Trouwens,' zei Lord Henry terloops. 'Heb je de laatste tijd iets van Basil gehoord?' Dorians hart sprong op, maar zijn gezicht toonde niets. 'Nee. Ik dacht dat hij in Parijs was.' 'Hij is daar nooit aangekomen. Niemand heeft hem gezien.' 'Mensen beginnen te praten.' 'Dat is vreemd,' zei Dorian kalm. 'Ik hoop dat hem niets is overkomen.' Lord Henry haalde zijn schouders op. 'Kunstenaars verdwijnen soms. Ze worden gek of vinden God.' 'Ik weet zeker dat het ergens goed gaat met Basil.' Dorian veranderde snel van onderwerp. Later die avond ging hij alleen naar huis. Hij dacht na over wat Lord Henry had gezegd. Had hij Hetty echt uit goedheid gespaard? Of was het slechts ijdelheid, een verlangen om deugdzaam te lijken? Er was één manier om daarachter te komen. Hij ging naar boven naar de afgesloten kamer. Hij had het portret wekenlang niet bekeken. Misschien had zijn goede daad het weer mooi gemaakt. Misschien waren de tekenen van zonde vervaagd. Hij stak een lamp aan en trok het doek terug. Hij staarde naar het schilderij en schreeuwde het uit. Het portret was erger dan ooit. De ogen waren sluw en wreed. De mond was vertrokken in een afschuwelijke glimlach. Er was nu iets nieuws in het gezicht. Een blik van hypocrisie. Het portret kende de waarheid. Hij had Hetty niet uit goedheid gespaard. Hij had het gedaan voor zijn eigen ijdelheid. Om zich edel te voelen. Om te doen alsof hij goed was. Het portret liet zich niet voor de gek houden. Dorian ging zitten voor het afzichtelijke schilderij. Hij haatte het nu. Het was een constante herinnering aan wat hij was geworden. Zolang het portret bestond, kon hij niet ontsnappen aan zijn zonden. Het bevatte het bewijs van zijn ziel. Wat als iemand het vond nadat hij was gestorven? Iedereen zou de waarheid over hem te weten komen. De gedachte vervulde hem met angst. Er was maar één ding te doen. Hij moest het portret vernietigen. Als het weg was, zou hij eindelijk vrij zijn. Vrij van het verleden. Vrij van schuld. Hij keek rond in de kamer naar een wapen. Op de tafel zag hij het mes. Hetzelfde mes dat hij had gebruikt om Basil te doden. Het leek gepast om het nu te gebruiken.
B1Chapter 15 / 20531 words70 sentences
Hoofdstuk 15: Het opiumhol
Chapter 15 · Het portret van Dorian Gray · B1 Dutch. Tip: Click on any word while reading to see its translation. Take your time with each chapter and review the vocabulary before moving on.
Chapter Summary
Dorian gaat naar een opiumhol om zijn misdaad te vergeten. Daar noemt een vrouw hem Prins Charming. James Vane, nu zeeman, hoort dit en volgt Dorian.
1 / 70
🇳🇱Nederlands→🇬🇧English
Linked wordUnderlined wordOther words
Comprehension Questions
4 questions
1
Over welke goede daad vertelt Dorian aan Lord Henry?
2
Wat suggereert Lord Henry over Dorians goede daad?
3
Hoe ziet het portret eruit wanneer Dorian het bekijkt?
4