Dorian pakte het mes op en keek ernaar. Het lemmet had nog steeds sporen van opgedroogd bloed. Basils bloed van die vreselijke nacht. Hij had het mes nooit goed schoongemaakt. Hij keek weer naar het portret. Het geschilderde gezicht leek hem te bespotten. Het toonde elke zonde, elke leugen, elke wreedheid. Dit schilderij was zijn bekentenis. Het zou hem veroordelen als iemand het zag. Hij moest het vanavond vernietigen. Maar eerst pauzeerde hij om na te denken. Wat zou er gebeuren als het portret werd vernietigd? Zou de magie eindigen? Zou hij plotseling oud worden? Of zou het portret gewoon ophouden te bestaan? Het kon hem niet meer schelen. Hij was het moe om met dit geheim te leven. Hij was het moe om bang te zijn. Het portret moest worden vernietigd. Alleen dan kon hij opnieuw beginnen. Hij dacht aan alle mensen die hij had gekwetst. Sibyl, die zo volledig van hem had gehouden. Basil, die zijn trouwste vriend was geweest. Alan Campbell, gedwongen te helpen en daarna vernietigd door schuld. James Vane, gedood terwijl hij gerechtigheid zocht voor zijn zus. En zoveel anderen die hij zich niet eens kon herinneren. Jonge mannen op het verkeerde pad gebracht. Vrouwen geruĂŻneerd en verlaten. Levens vernietigd voor zijn plezier. Alles vastgelegd in het portret. Elke lijn, elke schaduw, elk teken van verval. Het was het dagboek van zijn ziel. En nu zou hij de pagina's voor altijd uitscheuren. Hij stond op, met het mes in zijn hand. Hij liep naar het schilderij toe. De geschilderde ogen leken hem te volgen. Het waren zijn eigen ogen, maar verdraaid en kwaadaardig. 'Je hebt me lang genoeg achtervolgd,' fluisterde hij. 'Vanavond eindigt het.' Hij hief het mes hoog boven zijn hoofd. Even aarzelde hij. Het gezicht in het portret leek te glimlachen. Een afschuwelijke, wetende glimlach. Het wist wat er zou komen. En het leek bijna tevreden. Dorian begreep die glimlach niet. Maar het kon hem niet schelen. Met al zijn kracht stootte hij het mes in het doek. Hij stak het geschilderde gezicht keer op keer. Het doek scheurde met een vreselijk geluid. Toen gebeurde er iets vreemds. Dorian voelde een plotselinge, vreselijke pijn. Het was alsof het mes zijn eigen hart had doorboord. Hij schreeuwde het uit van pijn. Het mes viel uit zijn hand. Hij viel op de grond. Pijn verspreidde zich door zijn hele lichaam. Hij probeerde op te staan, maar hij kon zich niet bewegen. Zijn zicht begon te vervagen. De kamer werd donker om hem heen. Hij kon voelen hoe zijn gezicht veranderde. Zijn gladde huid begon te rimpelen. Zijn gouden haar werd grijs. Achttien jaar van ouderdom en zonde haalden hem in. Alles in een enkel ogenblik. Zijn laatste gedachte was aan Sibyl. Haar jonge gezicht, zo vol liefde. Voordat hij haar had vernietigd. Toen was er alleen nog maar duisternis. Dorian Gray was dood.
B1Chapter 16 / 20478 words70 sentences
Hoofdstuk 16: James Vanes wraak
Chapter 16 · Het portret van Dorian Gray · B1 Dutch. Tip: Click on any word while reading to see its translation. Take your time with each chapter and review the vocabulary before moving on.
Chapter Summary
James vangt Dorian en staat op het punt hem te doden. Maar Dorians jonge gezicht overtuigt James dat hij niet de man kan zijn die Sibyl achttien jaar geleden heeft gekwetst. James laat hem gaan.
1 / 70
🇳🇱Nederlands→🇬🇧English
Linked wordUnderlined wordOther words
Comprehension Questions
4 questions
1
Wat merkte Dorian op aan het mes voordat hij het portret vernietigde?
2
Wat gebeurde er met Dorian toen hij het portret stak?
3
Wat was Dorians laatste gedachte voordat hij stierf?
4