Wekenlang na de moord kon Dorian niet slapen. Elke keer als hij zijn ogen sloot, zag hij Basils gezicht. Hij had iets nodig om hem te helpen vergeten. Op een nacht ging hij naar de kades bij de rivier. Daar, in het slechtste deel van Londen, waren de opiumkitten. Hij was al vaak op deze plekken geweest. Vanavond had hij de drug meer nodig dan ooit. Het hol was donker en vol rook. Mensen lagen op vuile matrassen met lege ogen. Dorian betaalde de oude vrouw bij de deur. Hij vond een hoek en ging liggen. De opium zou vrede brengen. Het zou hem doen vergeten. Toen hij later vertrok, greep een vrouw zijn arm. Ze was mager en vies, met wilde ogen. 'Droomprins!' riep ze. 'Droomprins!' Dorian duwde haar weg en haastte zich naar buiten. Hij merkte de man niet op die haar woorden had gehoord. Een ruwe zeeman met een hard gezicht. De zeeman stond op en volgde Dorian naar buiten. De nacht was donker en de straten waren leeg. Plotseling voelde Dorian een sterke hand op zijn schouder. Hij werd tegen een muur gegooid. Een man stond over hem en blokkeerde zijn ontsnapping. 'Wat wil je?' vroeg Dorian, proberend kalm te klinken. 'Ik heb geld. Neem het en laat me gaan.' 'Ik wil je geld niet,' zei de man. 'Ze noemde je Droomprins.' Dorians bloed verstijfde. 'Ik ben James Vane,' zei de zeeman. 'Mijn zus was Sibyl Vane.' 'Je hebt haar achttien jaar geleden gedood.' 'Ik heb gezworen dat ik je zou vinden en doden.' Hij trok een pistool en richtte het op Dorians hoofd. Dorian dacht snel na. 'Wacht. Denk na over wat je zegt.' 'Achttien jaar geleden was ik nog niet eens geboren.' 'Kijk naar mijn gezicht. Zie ik eruit alsof ik bijna veertig ben?' James Vane aarzelde. Hij trok Dorian naar een gaslantaarn. In het gele licht bestudeerde hij Dorians gezicht. Het was het gezicht van een jonge man, amper twintig. Gladde huid, heldere ogen, onschuldige lippen. Dit kon niet de man zijn die Sibyl had geruïneerd. Die man zou nu oud zijn. 'Mijn God,' zei James. 'Ik had bijna een onschuldige man gedood.' 'Vergeef me, mijnheer. Ik heb een verschrikkelijke fout gemaakt.' Dorian wachtte niet om meer te horen. Hij rende de straat af en verdween in de duisternis. James Vane stond alleen, verward en beschaamd. Toen verscheen de vrouw uit het opiumhol. 'Waarom heb je hem laten gaan?' vroeg ze. 'Hij is te jong. Hij is niet de man die ik zoek.' De vrouw lachte bitter. 'Hij is bijna veertig jaar oud. Ik ken hem al achttien jaar.' 'Hij is geen dag ouder geworden.' 'Ze zeggen dat hij zijn ziel aan de duivel heeft verkocht.' James Vanes gezicht vertrok van woede. Hij had de moordenaar van zijn zus laten ontsnappen. Maar hij zou hem weer vinden. Hij zou kijken en wachten. En deze keer zou hij zich niet laten misleiden. Ondertussen bereikte Dorian veilig zijn huis. Hij deed zijn deur op slot en zat in het donker. Zijn hart bonsde van angst. James Vane had hem gevonden na al die jaren. Zijn eeuwige jeugd had hem vanavond gered. Maar zou het hem de volgende keer redden? Het verleden was teruggekeerd om hem te achtervolgen. En het wilde wraak.
B1Chapter 13 / 20546 words70 sentences
Hoofdstuk 13: Moord
Chapter 13 · Het portret van Dorian Gray · B1 Dutch. Tip: Click on any word while reading to see its translation. Take your time with each chapter and review the vocabulary before moving on.
Chapter Summary
Dorian toont Basil het verschrikkelijke portret. In een plotselinge woede steekt Dorian Basil dood. Het portret toont nu de handen van een moordenaar druipend van bloed.
1 / 70
🇳🇱Nederlands→🇬🇧English
Linked wordUnderlined wordOther words
Comprehension Questions
4 questions
1
Waar gaat Dorian heen om de moord te proberen te vergeten?
2
Wie confronteert Dorian buiten het opiumhol?
3
Hoe ontsnapt Dorian aan James Vane?
4