Hoofdstuk 1: De oude zeebonk

Ik herinner me de dag dat de oude kapitein voor het eerst naar onze herberg kwam. Mijn naam is Jim Hawkins, en mijn vader was eigenaar van de herberg Admiral Benbow. De herberg stond op een klif bij de zee, vlakbij een klein Engels dorp. De oude kapitein arriveerde op een koude wintermiddag. Hij was een lange, sterke man met een vreselijk litteken over zijn wang. Een matroos duwde zijn zeemanskist op een kruiwagen achter hem. De kapitein keek rond in de baai en knikte tevreden. 'Dit is de plek voor mij,' zei hij met een ruwe stem. Hij gooide drie gouden munten op de toonbank en eiste een kamer. Mijn vader gaf hem onze beste kamer, die uitzicht had op zee. De kapitein zei ons hem gewoon 'Kapitein' te noemen. Hij bracht zijn dagen door met wandelen op de kliffen met een koperen telescoop. In de avonden zat hij bij het vuur en dronk rum. Soms vertelde hij wilde verhalen over piraten en de zee. Zijn verhalen maakten de lokale boeren bang, maar ze bleven om te luisteren. De kapitein zong altijd hetzelfde oude zeelied. 'Vijftien man op een doodskist, jo-ho-ho en een fles rum!' Op een dag riep hij me en bood me een zilveren munt aan. 'Houd je ogen open voor een zeeman met één been,' zei hij. 'Als je hem ziet, ren dan en vertel het me meteen.' Ik beloofde uit te kijken naar deze mysterieuze eenbenige man. Maar wie was hij, en waarom was de kapitein zo bang voor hem? De kapitein verklaarde het nooit, en ik was te bang om te vragen. Maanden gingen voorbij, en de winter werd lente. De kapitein bleef en betaalde zelden zijn rekening. Mijn vader was te ziek en te bang om om geld te vragen. Alleen dokter Livesey durfde ooit tegen de oude zeeman in te gaan. De dokter was een vriendelijke man die mijn vader vaak bezocht. Op een avond was de kapitein dronken en zong luid. Dokter Livesey zei hem stil te zijn of te vertrekken. De kapitein trok zijn mes en bedreigde de dokter. Maar dokter Livesey deinsde niet terug en toonde geen angst. 'Berg dat mes op,' zei de dokter kalm. 'Als je dat niet doet, laat ik je ophangen bij de volgende rechtszitting.' De kapitein mopperde maar borg zijn mes op. Na die avond was de kapitein rustiger wanneer de dokter op bezoek kwam. De gezondheid van mijn vader werd met de dag slechter. Mijn moeder en ik werkten hard om de herberg draaiende te houden. Ik keek nog steeds uit naar de eenbenige man, maar hij kwam nooit. In plaats daarvan verscheen op een ijzige ochtend een andere vreemdeling. Hij was een bleke, magere man met twee vingers minder aan zijn linkerhand. Hij droeg een sabel aan zijn zij en zag er gevaarlijk uit. 'Is dit waar mijn maat Bill verblijft?' vroeg hij me. Ik vertelde hem over de kapitein die in onze herberg verbleef. 'Ach ja, Bill zou zichzelf kapitein noemen, nietwaar?' lachte de vreemdeling. 'Ik ben een oude scheepsmaat van hem. Mijn naam is Zwarte Hond.' Mijn hart bonsde snel toen ik Zwarte Hond naar binnen leidde. Toen de kapitein hem zag, werd zijn gezicht lijkbleek. 'Zwarte Hond!' hijgde hij, terwijl hij de tafel vastgreep. 'Ga zitten en praat, Bill,' zei Zwarte Hond met een boze glimlach. Ze zaten samen en spraken op gedempte toon. Plotseling verhieven hun stemmen zich in woede. Beide mannen sprongen op, en zwaarden vlogen uit hun scheden. De kapitein hakte Zwarte Hond over de schouder. Zwarte Hond schreeuwde en rende de herberg uit, hevig bloedend. De kapitein keek hem na en viel toen plotseling op de grond. Mijn moeder kwam aanrennen, en we riepen om dokter Livesey. De dokter zei dat de kapitein een beroerte had gehad. 'Hij moet rusten en stoppen met rum drinken, anders sterft hij,' waarschuwde de dokter. We droegen de kapitein naar zijn bed, niet wetend welke gevaren ons nog te wachten stonden.

Chapter Summary

Comprehension Questions

Waarvoor betaalde de kapitein Jim?

Wat gebeurde er tijdens het gevecht tussen Zwarte Hond en de kapitein?

Waarom zei dokter Livesey tegen de kapitein dat hij moest stoppen met rum drinken?

Wat kunnen we afleiden over het verleden van de kapitein uit zijn reactie op Zwarte Hond?

Vocabulary

Continue Learning