De volgende ochtend kwam Basil Hallward Dorian bezoeken. Hij had over Sibyls dood gehoord en was diep bezorgd. 'Dorian, ik kwam zodra ik het hoorde.' 'Hoe voel je je? Het spijt me zo.' Dorian keek op van zijn ontbijt met een kalme glimlach. 'Dank je, Basil. Het is aardig van je om te komen.' Basil staarde hem verward aan. 'Je lijkt... gezond.' 'Ik voel me prima. Waarom zou ik me niet goed voelen?' 'Maar Dorian, een vrouw is gestorven. Een vrouw van wie je hield.' 'Ja, het is heel droevig,' zei Dorian luchtig. 'Maar men kan niet voor altijd huilen.' 'Harry heeft me alles uitgelegd.' 'Haar dood was als een scène uit een toneelstuk.' 'Het was tragisch maar mooi.' Basils gezicht toonde zijn schok. 'Dorian, luister naar jezelf! Dat is harteloos.' 'Dit is Harry's invloed die spreekt, niet jij.' 'Misschien. Maar Harry ziet de wereld helder.' 'Zullen we nu over iets anders praten?' Basil keek droevig de kamer rond. 'Waar is mijn portret? Ik zie het hier niet.' Dorian voelde een vlaag van angst. 'Ik heb het naar boven verplaatst. Het licht is daar beter.' 'Mag ik het zien? Ik zou graag naar mijn werk willen kijken.' 'Nee!' zei Dorian te snel. 'Ik bedoel, het is bedekt. Ik laat het inlijsten.' Basil merkte de vreemde reactie van zijn vriend op. 'Goed dan. Een andere keer misschien.' Hij vertrok kort daarna, bezorgder dan voorheen. Zodra Basil weg was, nam Dorian een besluit. Het portret moest worden verborgen waar niemand het zou vinden. Hij herinnerde zich het oude schoollokaal boven in het huis. Hij was er in jaren niet meer geweest. Niemand kwam daar meer. Het was de perfecte schuilplaats. Hij riep zijn bedienden om hem te helpen. Ze droegen het bedekte portret vele trappen op. Het oude schoollokaal was stoffig en donker. Verbleekte gordijnen hingen voor de ramen. Oude meubels waren bedekt met witte lakens. Dorian stuurde de bedienden weg. Alleen tilde hij het doek van het portret. Ja, de wreedheid was er nog steeds in het geschilderde gezicht. Hij bedekte het snel weer. Hij deed de deur op slot en hield de sleutel bij zich. Nu was zijn geheim veilig. Niemand zou het portret ooit nog zien. Later die dag kwam Lord Henry op bezoek. Hij bracht een boek mee dat in geel papier was gewikkeld. 'Ik heb iets voor je meegebracht om te lezen,' zei hij. 'Het is een vreemd boek over een jonge Parijzenaar.' 'Hij brengt zijn leven door met het zoeken naar genot en schoonheid.' 'Ik denk dat je het interessant zult vinden.' Dorian nam het boek met nieuwsgierigheid aan. Hij begon het diezelfde avond te lezen. Hij kon het niet wegleggen. Het verhaal sprak tot iets dieps in hem. De held jaagde elk genot na zonder schuldgevoel. Hij verzamelde mooie dingen en mooie ervaringen. Moraal betekende niets voor hem. Alleen sensatie deed ertoe. Dorian las de hele nacht door. Toen de dageraad aanbrak, was hij nog steeds aan het lezen. Dit boek zou zijn gids worden. Het toonde hem hoe te leven zonder geweten. Hoe het leven zelf een kunstwerk te maken. Met het portret verborgen en het boek in zijn handen. Dorian Gray was klaar om zijn nieuwe leven te beginnen. Een leven van eindeloos genot en eeuwige jeugd.
B1Chapter 9 / 20544 words70 sentences
Hoofdstuk 9: Het verborgen portret
Chapter 9 · Het portret van Dorian Gray · B1 Dutch. Tip: Click on any word while reading to see its translation. Take your time with each chapter and review the vocabulary before moving on.
Chapter Summary
Basil komt Dorian troosten maar vindt hem vreemd kalm over Sibyls dood. Dorian besluit het portret te verbergen in zijn oude schoolkamer boven.
1 / 70
🇳🇱Nederlands→🇬🇧English
Linked wordUnderlined wordOther words
Comprehension Questions
4 questions
1
Hoe reageert Basil wanneer hij Dorians kalme houding tegenover Sibyls dood ziet?
2
Waar besluit Dorian het portret te verbergen?
3
Wat brengt Lord Henry later die dag voor Dorian mee?
4