Hoofdstuk 10: Het gele boek

Jarenlang kon Dorian zich niet losmaken van het gele boek. Hij las het keer op keer. Hij kocht negen exemplaren, in verschillende kleuren. De held van het boek werd als een tweede zelf voor hem. Of misschien was Dorian de held, tot leven gekomen. Net als het personage in het boek begon Dorian te verzamelen. Hij verzamelde zeldzame parfums van over de hele wereld. Hij bestudeerde de geheimen van hun bereiding. Hij verzamelde juwelen uit elk land. Robijnen, smaragden, diamanten en saffieren. Hij verzamelde zeldzame stoffen en wandtapijten. Zijde uit China, fluweel uit Venetië. Hij bracht uren door met het spelen van muziek op zijn vleugel. Hij studeerde architectuur en oude geschiedenis. Hij reisde naar exotische plaatsen op zoek naar nieuwe sensaties. Maar hij zocht ook donkerdere genoegens. Hij bezocht vreemde plekken 's nachts. Hij ging om met misdadigers en verstotelingen. Geruchten begonnen zich te verspreiden over Dorian Gray. Mensen fluisterden over zijn geheime leven. Jonge mannen die hem kenden, werden geruïneerd. Vrouwen die van hem hielden, eindigden in schande. Maar niemand kon iets tegen hem bewijzen. Zijn gezicht bleef zo onschuldig als altijd. Jaren gingen voorbij, maar Dorian werd niet ouder. Op zijn achtendertigste zag hij er precies hetzelfde uit als op zijn twintigste. Zijn schoonheid bleef perfect, onaangetast door de tijd. De societeit verwelkomde hem overal. Hoe kon iemand zo mooi slecht zijn? De geruchten moesten leugens zijn, dachten ze. Maar Dorian kende de waarheid. Om de paar weken klom hij naar de afgesloten kamer. Hij keek naar het portret en zag de veranderingen. Het gezicht in het schilderij werd ouder en lelijker. Lijnen van wreedheid tekenden de ooit zo mooie mond. De ogen werden harder en sluwer. Soms voelde Dorian afschuw bij wat hij zag. Andere keren voelde hij een verschrikkelijke trots. Hij was ontsnapt uit de gevangenis van ouderdom en gevolgen. Het portret betaalde de prijs voor zijn zonden. Hij stond voor de spiegel in zijn slaapkamer. Hij vergeleek zijn spiegelbeeld met het portret. In de spiegel zag hij eeuwige jeugd. In het portret zag hij de dood van zijn ziel. Het contrast fascineerde hem. Hij werd steeds meer verliefd op zijn eigen schoonheid. En steeds meer gefascineerd door de verdorvenheid in het schilderij. Was het zonde of geweten dat het portret deed veranderen? Hij wist het niet, en het kon hem niet schelen. Hij wist alleen dat hij vrij was. Op een avond, terwijl hij zich kleedde voor het diner, dacht hij aan Basil. Hij had de kunstenaar al maanden niet gezien. Basil was bezorgd geworden over de geruchten. Hij was Dorian gaan mijden. Maar Lord Henry bleef een trouwe vriend. Hij moedigde Dorian aan in alles wat hij deed. 'De enige manier om verleiding te weerstaan is eraan toe te geven,' zei Harry altijd. En Dorian gaf toe aan elke verleiding. Achttien jaar waren verstreken sinds Sibyls dood. Dorian Gray was nu achtendertig jaar oud. Maar hij zag er geen dag ouder uit dan twintig. Zijn ogen waren zo helder als altijd. Zijn haar glansde nog steeds als goud. Zijn lippen waren nog steeds rood en zacht. Alleen het portret wist wat hij werkelijk was. Weggestopt in de stoffige kamer. Het toonde een gezicht van afschuw en verval. Het gezicht van een monster dat deed alsof hij een mens was. Maar zolang niemand het zag. Dorian Gray kon zijn mooie leugen voortzetten.

Chapter Summary

Comprehension Questions

Wat begint Dorian te verzamelen, geïnspireerd door het gele boek?

Waarom blijft de samenleving Dorian accepteren ondanks de duistere geruchten over hem?

Wat ziet Dorian wanneer hij het portret in de afgesloten kamer bezoekt?

Hoe voelt Dorian zich over het contrast tussen zijn spiegelbeeld en het portret?

Vocabulary

Continue Learning