Sir Henry en ik wachtten stil in de donkere gang. De oude klok sloeg middernacht. We hoorden zachte voetstappen door de gang komen. Een schaduw kwam voorbij met een kaars. Het was Barrymore, precies zoals ik had verwacht. Hij liep naar dezelfde kamer als voorheen. We volgden hem geruisloos. Door de deur konden we hem bij het raam zien. Hij hield zijn kaars omhoog en bewoog hem van links naar rechts. 'Wat bent u aan het doen, Barrymore?' eiste Sir Henry. De butler draaide zich geschrokken om. De kaars viel bijna uit zijn trillende hand. 'Sir Henry! Ik was alleen maar... de ramen aan het controleren,' stamelde hij. 'Lieg niet tegen me,' zei Sir Henry beslist. 'Wie is daar buiten op de hei?' Barrymores gezicht werd wit. 'Ik kan het u niet vertellen, meneer,' zei hij ellendig. 'Het is niet mijn geheim om te delen.' Net op dat moment verscheen mevrouw Barrymore in de deuropening. Ze huilde en wrong haar handen. 'Geef alstublieft mijn man niet de schuld,' smeekte ze. 'Hij probeert alleen mijn broer te helpen.' 'Uw broer?' vroeg ik verbaasd. 'Ja,' snikte ze. 'De ontsnapte gevangene, Selden, is mijn jongere broer.' Sir Henry en ik wisselden geschokte blikken uit. 'Hij was ooit een goede jongen,' vervolgde mevrouw Barrymore. 'Maar hij raakte in slecht gezelschap en deed vreselijke dingen.' 'Hij ontsnapte uit de gevangenis en kwam hier om hulp.' 'We konden hem niet wegsturen.' 'We hebben hem eten en kleren gegeven,' voegde Barrymore eraan toe. 'Het signaal vertelt hem wanneer het veilig is om voorraden te komen halen.' Sir Henry was even stil. 'Ik begrijp waarom u hem hebt geholpen,' zei hij uiteindelijk. 'Maar hij is gevaarlijk, en hij kan niet op de hei blijven.' 'Hij heeft beloofd te vertrekken,' zei mevrouw Barrymore. 'Er wacht een schip om hem naar Zuid-Amerika te brengen.' 'Hij heeft nog maar een paar dagen nodig.' Ik keek naar buiten naar de hei. Een klein lichtje flikkerde nog steeds in de verte. 'Watson, laten we achter hem aan gaan,' zei Sir Henry plotseling. 'We moeten deze gevangene zelf vangen.' Ik stemde in, hoewel ik me zorgen maakte over het gevaar. We pakten onze jassen en mijn revolver. Toen gingen we de koude nacht in. De hei was donker en angstaanjagend onder de bewolkte hemel. We liepen naar waar we het licht hadden gezien. Maar de grond was ongelijk, en we struikelden vaak. Plotseling hoorden we een vreselijk geluid. Een lang, laag gehuil weerkaatste over de hei. Het leek overal vandaan te komen tegelijk. 'Wat in godsnaam was dat?' fluisterde Sir Henry. 'Het klonk als een hond,' zei ik, mijn hart bonsde. We stonden als versteend te luisteren. Het gehuil klonk opnieuw, dichterbij dit keer. 'We moeten teruggaan,' drong ik aan. 'Dit is te gevaarlijk in het donker.' Met tegenzin stemde Sir Henry in. We haastten ons terug naar Baskerville Hall. Dat vreselijke gehuil volgde ons helemaal naar huis.
B1Chapter 9 / 15484 words60 sentences
Het licht op de heide
Chapter 9 · De hond van de Baskervilles · B1 Dutch. Tip: Click on any word while reading to see its translation. Take your time with each chapter and review the vocabulary before moving on.
Chapter Summary
Watson ontdekt dat de butler Barrymore 's nachts naar iemand op de heide seint.
1 / 60
🇳🇱Nederlands→🇬🇧English
Linked wordUnderlined wordOther words
Comprehension Questions
4 questions
1
Wie was de mysterieuze figuur die Watson 's nachts op de hei zag?
2
Waarom was Holmes in het geheim naar Dartmoor gekomen?
3
Welke tragische gebeurtenis onderbrak het gesprek van Holmes en Watson?
4