Rozdział 10: Żółta książka

Przez lata Dorian nie mógł uwolnić się od żółtej książki. Czytał ją raz za razem. Kupił dziewięć egzemplarzy, w różnych kolorach. Bohater książki stał się dla niego jakby drugim ja. A może to Dorian był bohaterem, który ożył. Jak postać z książki, Dorian zaczął kolekcjonować. Zbierał rzadkie perfumy z całego świata. Studiował sekrety ich wytwarzania. Zbierał klejnoty z każdego kraju. Rubiny, szmaragdy, diamenty i szafiry. Zbierał rzadkie tkaniny i gobeliny. Jedwab z Chin, aksamit z Wenecji. Spędzał godziny grając muzykę na swoim fortepianie. Studiował architekturę i historię starożytną. Podróżował do egzotycznych miejsc w poszukiwaniu nowych doznań. Ale szukał też mroczniejszych przyjemności. Odwiedzał dziwne miejsca nocą. Zadawał się z przestępcami i wyrzutkami. Plotki o Dorianie Grayu zaczęły się szerzyć. Ludzie szeptali o jego sekretnym życiu. Młodzi mężczyźni, którzy go znali, popadali w ruinę. Kobiety, które go kochały, kończyły w hańbie. Ale nikt nie mógł niczego mu udowodnić. Jego twarz pozostawała równie niewinna jak zawsze. Lata mijały, ale Dorian nie starzał się. W wieku trzydziestu ośmiu lat wyglądał dokładnie tak samo jak w dwudziestym. Jego uroda pozostawała doskonała, nietknięta przez czas. Towarzystwo witało go wszędzie. Jakże ktoś tak piękny mógłby być zły? Plotki muszą być kłamstwami, myśleli. Ale Dorian znał prawdę. Co kilka tygodni wspinał się do zamkniętego pokoju. Patrzył na portret i widział zmiany. Twarz na obrazie stawała się starsza i brzydsza. Linie okrucieństwa znaczyły niegdyś piękne usta. Oczy stawały się twardsze i bardziej przebiegłe. Czasami Dorian czuł przerażenie tym, co widział. Innym razem czuł straszliwą dumę. Uciekł z więzienia wieku i konsekwencji. Portret płacił cenę za jego grzechy. Stawał przed lustrem w swojej sypialni. Porównywał swoje odbicie z portretem. W lustrze widział wieczną młodość. W portrecie widział śmierć swojej duszy. Kontrast go fascynował. Coraz bardziej zakochiwał się we własnej urodzie. I coraz bardziej zafascynowany zepsuciem na obrazie. Czy to grzech czy sumienie sprawiały, że portret się zmieniał? Nie wiedział i nie obchodziło go to. Wiedział tylko, że jest wolny. Pewnego wieczoru, ubierając się do kolacji, pomyślał o Basilu. Nie widział artysty od wielu miesięcy. Basil zaczął się niepokoić plotkami. Zaczął unikać Doriana. Ale Lord Henry pozostawał wiernym przyjacielem. Zachęcał Doriana we wszystkim, co robił. 'Jedyny sposób, by oprzeć się pokusie, to jej ulec,' mawiał Harry. A Dorian ulegał każdej pokusie. Minęło osiemnaście lat od śmierci Sibyl. Dorian Gray miał teraz trzydzieści osiem lat. Ale nie wyglądał ani o dzień więcej niż na dwadzieścia. Jego oczy były tak czyste jak zawsze. Jego włosy wciąż lśniły jak złoto. Jego wargi wciąż były czerwone i miękkie. Tylko portret wiedział, kim naprawdę był. Zamknięty w zakurzonym pokoju. Pokazywał twarz grozy i rozkładu. Twarz potwora udającego człowieka. Ale dopóki nikt go nie widział. Dorian Gray mógł kontynuować swoje piękne kłamstwo.

Chapter Summary

Comprehension Questions

Co Dorian zaczyna kolekcjonować, zainspirowany żółtą książką?

Dlaczego społeczeństwo nadal akceptuje Doriana mimo mrocznych plotek o nim?

Co widzi Dorian, gdy odwiedza portret w zamkniętym pokoju?

Jak Dorian czuje się w związku z kontrastem między swoim odbiciem a portretem?

Vocabulary

Continue Learning