Hoofdstuk 4: Ik ga naar Bristol

De volgende ochtend namen dokter Livesey en ik een koets naar Bristol. Ik had nog nooit zo'n grote en drukke stad gezien. De haven lag vol schepen uit de hele wereld. Zeelieden liepen door de straten, zongen liedjes en vertelden verhalen. De jonkheer ontmoette ons in een herberg bij de kades. Hij droeg een mooie nieuwe jas en zag er zeer trots uit. 'Het schip is klaar, en de bemanning is ingehuurd,' kondigde hij vrolijk aan. De dokter fronste en vroeg naar de geheimhouding. De jonkheer keek beschaamd en gaf toe dat hij misschien te veel had gepraat. 'Iedereen in Bristol weet dat we op schatzoektocht gaan,' bekende hij. Dokter Livesey schudde zijn hoofd maar zei niets. De jonkheer gaf me toen een briefje om aan Long John Silver te bezorgen. Silver bezat een taverne genaamd De Verrekijker bij de kades. Ik vond de plek gemakkelijk en stapte naar binnen. De ruimte was vol zeelieden die dronken en rookten. Achter de bar stond een lange man met één been. Zijn linkerbeen was bij de heup afgezet, en hij gebruikte een kruk. Hij bewoog zich snel en opgewekt ondanks zijn ontbrekende been. Dit moet Long John Silver zijn, dacht ik. Hij leek helemaal niet op de boze piraten die ik me had voorgesteld. Zijn gezicht was vriendelijk, en zijn glimlach was warm. Plotseling sprong een van de klanten op en rende naar de deur. Ik herkende hem meteen; het was Zwarte Hond! 'Stop hem!' riep ik zonder na te denken. Maar Zwarte Hond rende al door de straat. Silver stuurde twee mannen achter hem aan, maar ze konden hem niet pakken. 'Wie was die man?' vroeg Silver me bezorgd. Ik vertelde hem over Zwarte Hond en de problemen in de herberg. Silver leek geschokt en boos dat zo'n schurk in zijn taverne was geweest. 'Ik heb hem nog nooit van mijn leven gezien!' verklaarde Silver. We liepen samen om de jonkheer te ontmoeten en te vertellen wat er was gebeurd. Silver vertelde het verhaal zo goed dat niemand hem verdacht. De jonkheer vertrouwde hem nog meer na dit incident. 'Silver is een ware heer,' verklaarde de jonkheer. Ik wilde het geloven, maar iets verontrustte me. De volgende dag gingen we de Hispaniola bekijken. Het was een prachtig schip met hoge masten en witte zeilen. Kapitein Smollett, een ernstige man, voerde het commando over het schip. Hij vroeg om onder vier ogen te spreken met de jonkheer en de dokter. 'Ik houd niet van deze reis,' zei de kapitein botweg. 'Ik mag de bemanning niet, en ik mag de missie niet.' De jonkheer werd rood van woede bij deze woorden. 'Waarom niet?' vroeg de dokter kalm. 'Elke man op dit schip weet dat we op jacht zijn naar een schat,' zei Smollett. 'Ze praten er openlijk over. Dat is gevaarlijk.' 'Wat stelt u voor?' vroeg de dokter. 'Houd de kaart geheim. Berg de wapens op bij uw hut.' 'En laat uw bedienden tussen u en de bemanning slapen.' De jonkheer mopperde maar stemde in om het advies van de kapitein te volgen. De wapens en het kruit werden naar veiliger plaatsen verhuisd. Ik begon me nerveus te voelen over de reis die voor ons lag. Die nacht lag ik wakker na te denken over piraten en schatten. De woorden van de kapitein hadden twijfel in mijn gedachten gezaaid. Zouden sommige bemanningsleden vijanden in vermomming kunnen zijn? De volgende ochtend duwde ik deze angsten opzij. De zon scheen, en ons grote avontuur stond op het punt te beginnen. We gingen aan boord van de Hispaniola met hoge verwachtingen. De zeelieden haalden het anker op en ontvouwden de zeilen. De wind vulde het zeildoek, en we voeren de haven van Bristol uit. We waren eindelijk op weg naar Schateiland.

Chapter Summary

Comprehension Questions

Waarom vertrouwde Jim Long John Silver toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten?

Wat gebeurde er toen Black Dog in de taverne werd gezien?

Welke zorgen uitte kapitein Smollett voor het vertrek?

Wat kunnen we afleiden over Silver uit hoe hij de Black Dog-situatie aanpakte?

Vocabulary

Continue Learning