Er was één persoon die Dorian Gray nooit vergat. Mevrouw Vane woonde alleen in haar kleine kamer bij het theater. Ze had beide kinderen door hem verloren. Sibyl had zichzelf gedood uit liefde voor hem. James was gestorven terwijl hij zijn zus probeerde te wreken. Toen ze over Dorians dood hoorde, voelde ze niets. Haar hart was lang geleden gestorven. Samen met haar mooie dochter. Samen met haar dappere zoon. Ze had een kleine foto van Sibyl in haar kostuum. Sibyl als Julia, jong en vol hoop. Voordat ze haar Droomprins ontmoette. Voordat de liefde haar tragedie werd. Mevrouw Vane dacht vaak aan gerechtigheid. Dorian had achttien jaar in luxe geleefd. Terwijl zij in armoede en verdriet had geleefd. Was zijn dood echt gerechtigheid? Of gewoon het einde van een verhaal? Ze zou nooit weten wat er echt was gebeurd. De kranten noemden het een mysterieuze zelfmoord. Ze noemden Sibyl of James niet. Voor de wereld waren de Vanes niemand. Gewoon arme acteurs in een sjofel theater. Het niet waard om herinnerd te worden. Maar mevrouw Vane herinnerde het zich. Elke nacht herinnerde ze het zich. Het kleine theater voerde nog steeds Shakespeare op. Nieuwe actrices speelden nu Julia. Geen van hen zo getalenteerd als Sibyl was geweest. Geen van hen met haar vuur, haar passie. Sibyl had een grote ster kunnen worden. Als ze haar hart niet had weggegeven. Als ze niet zo volledig had liefgehad. De liefde had haar acteerkunst vernietigd. En daarna vernietigde het haar leven. Mevrouw Vane stierf een jaar na Dorian. Alleen en vergeten in haar kleine kamer. Niemand kwam naar haar begrafenis. De foto van Sibyl werd met haar begraven. De laatste herinnering aan de familie Vane. Voor altijd verdwenen. De wereld ging verder, zoals altijd. Nieuwe schandalen vervingen oude. Nieuwe mooie mensen werden beroemd. Nieuwe jonge mannen vielen onder de betovering van genot. De les van Dorian Gray werd snel vergeten. Of misschien werd die nooit echt geleerd. Mensen aanbidden nog steeds schoonheid boven alles. Ze zijn nog steeds bang om oud te worden. Ze sluiten nog steeds overeenkomsten waar ze spijt van zullen krijgen. Het portret van Dorian Gray kijkt naar hen allemaal. Vanuit zijn lijst aan de muur van een verzamelaar. Stil en mooi en wetend. Het heeft dit allemaal eerder gezien. De ijdelheid. De verdorvenheid. De val. En het zal het allemaal weer zien. Want de menselijke natuur verandert nooit. We willen altijd wat we niet kunnen hebben. We vrezen altijd wat we niet kunnen ontsnappen. Ouderdom. De dood. Het verlies van schoonheid. Deze angsten drijven ons naar verschrikkelijke overeenkomsten. Soms met anderen. Soms met onszelf. Soms met nog duisterdere machten. Dorian Gray maakte zijn keuze lang geleden. In een atelier vol rozen en zomerlicht. Hij wenste voor altijd jong te blijven. Zijn wens werd vervuld. En hij betaalde de ultieme prijs. Zoals we allemaal moeten, uiteindelijk.
B1Chapter 19 / 20477 words70 sentences
Hoofdstuk 19: Een nieuw leven?
Chapter 19 · Het portret van Dorian Gray · B1 Dutch. Tip: Click on any word while reading to see its translation. Take your time with each chapter and review the vocabulary before moving on.
Chapter Summary
Dorian vertelt Lord Henry dat hij nu goed wil zijn. Hij heeft een dorpsmeisje gespaard dat hij had kunnen corrumperen. Maar als hij het portret bekijkt, ziet het er nog erger uit.
1 / 70
🇳🇱Nederlands→🇬🇧English
Linked wordUnderlined wordOther words
Comprehension Questions
4 questions
1
Hoe verloor mevrouw Vane beide haar kinderen?
2
Wat voelde mevrouw Vane toen ze over Dorians dood hoorde?
3
Wat gebeurde er met mevrouw Vane een jaar na Dorians dood?
4