We wachtten in de koude mist, onze harten bonzend. Eindelijk ging de voordeur van Merripit House open. Sir Henry stapte de nacht in. 'Goedenacht, Stapleton,' riep hij. 'Dank u voor een aangename avond.' Hij begon over de hei te lopen richting Baskerville Hall. De mist wervelde om hem heen als een levend wezen. We konden hem nauwelijks zien in de dikke mist. 'Blijf alert,' fluisterde Holmes. 'De hond kan uit elke richting komen.' Plotseling hoorden we het. Een zacht getik, als rennende voeten. Toen een diep, rommelig gegrom. 'Hij komt eraan!' riep Lestrade. En toen zagen we het. Een enorm zwart schepsel brak door de mist. Het was het meest angstaanjagende dat ik ooit had gezien. De hond was enorm, groter dan welke hond dan ook. Zijn ogen leken te gloeien van vuur. Zijn bek droop van de vlammen. Nooit in mijn ergste nachtmerries had ik me zo'n beest voorgesteld. Het schepsel rende met ongelooflijke snelheid naar Sir Henry. Sir Henry zag het en schreeuwde van angst. Hij viel op de grond, verlamd van angst. 'Vuur!' schreeuwde Holmes. Alle drie schoten we op de hond. Het beest huilde van pijn maar bleef komen. Het sprong over Sir Henry heen en stormde op ons af. Holmes vuurde opnieuw, en opnieuw. De hond struikelde en viel. Het probeerde op te staan, happend met zijn vreselijke kaken. Ik vuurde nog een schot direct in zijn hoofd. Het schepsel huiverde en lag stil. Ik rende naar Sir Henry. Hij leefde maar was bewusteloos van de schok. 'Hij zal herstellen,' zei ik opgelucht. Holmes onderzocht de dode hond. 'Kijk hier eens naar,' zei hij. De bek van het schepsel was bedekt met een soort gloeiende substantie. 'Fosfor,' zei Holmes. 'Het gloeit in het donker en creëert de illusie van vuur.' 'Een slimme truc om bijgelovige mensen te terroriseren.' 'Nu moeten we Stapleton vinden,' zei Lestrade. We haastten ons naar Merripit House. De voordeur stond open en het huis leek leeg. Maar we hoorden gedempte geluiden van boven. We vonden mevrouw Stapleton vastgebonden aan een stoel. Haar gezicht vertoonde tekenen van blauwe plekken. 'Hij sloeg me toen ik Sir Henry probeerde te helpen,' snikte ze. 'Waar is hij nu?' eiste Holmes. 'Hij vluchtte de Grimpen-moerassen in,' zei ze. 'Hij heeft daar een schuilplaats voor de hond.' We zochten naar Stapleton, maar de mist was te dik. Het dodelijke moeras strekte zich voor ons uit in de duisternis. 'We kunnen hem daar niet volgen,' zei Holmes. 'Het moeras zal hem als slachtoffer opeisen.' We keerden terug om voor Sir Henry te zorgen. Hij was nu wakker, hoewel hij nog steeds trilde. 'Dank u voor het redden van mijn leven,' fluisterde hij. De nachtmerrie was eindelijk voorbij.
B1Chapter 14 / 15449 words60 sentences
De hond van de Baskervilles
Chapter 14 · De hond van de Baskervilles · B1 Dutch. Tip: Click on any word while reading to see its translation. Take your time with each chapter and review the vocabulary before moving on.
Chapter Summary
In een angstaanjagende climax op de mistige heide confronteren Holmes en Watson de legendarische hond.
1 / 60
🇳🇱Nederlands→🇬🇧English
Linked wordUnderlined wordOther words
Comprehension Questions
4 questions
1
Wat was het meest angstaanjagende aspect van het uiterlijk van de hond?
2
Hoe werd de hond uiteindelijk gestopt?
3
Wat gebeurde er met mevrouw Stapleton?
4