Ik besloot de ergste muiters op het eiland achter te laten. Zij zouden hetzelfde lot ondergaan dat ik zo lang had geleden. Maar ik liet hen zien waar ze voedsel, water en onderdak konden vinden. Ik gaf hun wapens en gereedschap om hen te helpen overleven. Ik vertelde hun over de Spanjaarden die van het vasteland zouden komen. Samen konden ze hier een goed leven opbouwen als ze het probeerden. De mannen waren dankbaar dat ze niet werden opgehangen voor hun misdaden. Ze beloofden de Spanjaarden eerlijk te behandelen wanneer ze aankwamen. Ik verzamelde een paar dingen om mee te nemen van mijn eilandhuis. Ik nam mijn geitenleren muts en paraplu mee als souvenirs. Ik nam mijn papegaai mee, die nog steeds mijn naam kon zeggen. Ik pakte het geld in dat ik van de schipbreuk had gered. Op 19 december 1686 stapte ik aan boord van het schip. Ik had achtentwintig jaar, twee maanden en negentien dagen op het eiland doorgebracht. Vrijdag ging met mij mee, trouw als altijd. Hij was opgewonden om de wereld te zien die ik hem had beschreven. Toen we wegzeilden, keek ik terug naar mijn eiland. Het werd kleiner en kleiner totdat het achter de horizon verdween. Een hoofdstuk van mijn leven was voor altijd afgesloten. De reis naar Engeland was lang maar zonder ernstige problemen. We stopten in Brazilië om wat zaken te doen. Daar ontdekte ik prachtig nieuws over mijn plantage. Mijn buurman had het al die jaren eerlijk beheerd. Het was groot en winstgevend geworden tijdens mijn afwezigheid. Ik was nu een zeer rijke man. Toen ik eindelijk Engeland bereikte, voelde ik me als een vreemde in mijn eigen land. Er was zoveel veranderd in de vijfendertig jaar sinds ik vertrok. Beide mijn ouders waren vele jaren eerder gestorven. Ze hadden om mij gerouwd als dode en wisten nooit dat ik het had overleefd. Ik vond twee zussen die nog in leven waren en enkele neven en nichten. Ze verwelkomden me met tranen van vreugde en ongeloof. Ze dachten dat ik tientallen jaren geleden op zee was gestorven. Ik deelde mijn rijkdom vrijgevig met mijn overgebleven familie. Ik kocht een comfortabel huis en vestigde me voor een rustig leven. Vrijdag bleef bij mij en paste zich goed aan het Engelse leven aan. Hij leerde lezen en werd christen in een kerk. Hij was verbaasd over alles: de steden, de menigten, de gebouwen. We bleven de beste vrienden tot het einde. Ik trouwde met een goede vrouw en kreeg drie kinderen. Een tijdlang genoot ik van het vredige leven dat mijn vader voor me had gewenst. Maar ik moet bekennen dat ik mijn smaak voor avontuur nooit verloor. In latere jaren maakte ik nog verschillende reizen. Ik keerde zelfs een keer terug naar mijn eiland om te zien hoe het met de kolonie ging. De Spanjaarden en de Engelsen hadden geleerd om samen te leven. Ze hadden een klein dorp gebouwd en hadden voorspoed. Ik voorzag hen van gereedschap, vee en zaden. Ik denk graag dat mijn eiland een gelukkige plek werd. Soms vraag ik me af welke les mijn verhaal leert. Misschien gaat het over het belang van geloof in moeilijke tijden. Of misschien gaat het over menselijke veerkracht en de wil om te overleven. Het zou een waarschuwing kunnen zijn tegen het negeren van het advies van onze ouderen. Mijn vader had gelijk over veel dingen die ik weigerde te horen. Ik leed veel vanwege mijn koppige verlangen naar avontuur. Toch kan ik niet zeggen dat ik echt spijt heb van het pad dat ik koos. Mijn jaren alleen leerden me meer dan enige school of boek. Ik leerde wat echt belangrijk is in het leven. Ik ontdekte kracht waarvan ik nooit wist dat ik die had. Ik vond mijn geloof en leerde dankbaar te zijn voor eenvoudige zegeningen. Ik kreeg een ware vriend in Vrijdag, de beste die ik ooit heb gekend. Zou ik het allemaal opnieuw doen als ik terug kon gaan in de tijd? Eerlijk gezegd weet ik het antwoord op die vraag niet. Maar ik weet dat mijn leven buitengewoon is geweest. Ik heb wonderen gezien en gevaren overleefd die de verbeelding te boven gaan. Ik heb meer geleefd dan de meeste mensen ooit dromen te leven. Nu ben ik oud en mijn reisdagen zijn voorbij. Ik zit bij mijn vuur en denk soms aan mijn eiland. Ik kan de golven nog steeds horen en de tropische zon voelen. Een deel van mij zal altijd op die verre kust blijven. Maar voor nu ben ik tevreden om eindelijk thuis te zijn. Dit is mijn verhaal, het verhaal van Robinson Crusoe.
B1Chapter 15 / 15774 words70 sentences
Terug naar Engeland
Chapter 15 · Robinson Crusoe · B1 Dutch. Tip: Click on any word while reading to see its translation. Take your time with each chapter and review the vocabulary before moving on.
Chapter Summary
Na achtentwintig jaar verlaat Robinson eindelijk het eiland.
1 / 70
🇳🇱Nederlands→🇬🇧English
Linked wordUnderlined wordOther words
Comprehension Questions
4 questions
1
Hoe lang bracht Robinson Crusoe door op het eiland?
2
Wat gebeurde er met Robinsons plantage in Brazilië tijdens zijn afwezigheid?
3
Wat gebeurde er met Robinsons ouders terwijl hij weg was?
4