Het was drieëntwintig jaar geleden sinds ik voor het eerst op het eiland aankwam. Ik was bijna gestopt met denken aan de kannibalen. Toen zag ik op een ochtend in mei iets dat mijn bloed deed stollen. Vanaf mijn uitkijkpunt zag ik vijf kano's op het strand. Ze waren aan mijn kant van het eiland geland, veel dichter bij mijn huis. Ongeveer dertig wilden zaten rond een vuur in het zand. Ze dansten en maakten vreselijke geluiden. Ik kon zien dat ze zich voorbereidden op hun afschuwelijke feestmaal. Ik pakte mijn geweren en sloop dichterbij door het bos. Ik verstopte me achter een dikke boom en keek met afschuw toe. Ze hadden twee gevangenen meegebracht uit hun kano's. De ene doodden ze onmiddellijk en begonnen te koken. De andere gevangene bleef vastgebonden achter en wachtte op hetzelfde lot. Ik werd vervuld van woede bij deze wrede scene. Toen gebeurde er iets onverwachts. De vastgebonden gevangene brak plotseling los van zijn bewakers. Hij rende met ongelooflijke snelheid bij hen vandaan. Hij rende recht naar de plek waar ik me verstopte! Drie wilden achtervolgden hem met geheven wapens. De vluchteling was sneller, maar de anderen haalden hem in. Tussen hem en veiligheid lag een kleine beek. Zonder aarzelen dook de gevangene erin en zwom naar de overkant. Hij was een uitstekende zwemmer en bereikte snel de overkant. Twee van zijn achtervolgers stopten aan de waterkant. Ze keerden terug naar het feestmaal en gaven de achtervolging op. Maar de derde man zwom over en zette de achtervolging voort. Nu stond er nog maar één vijand tussen de gevangene en de vrijheid. Ik zag mijn kans en nam een snelle beslissing. Ik rende vanuit mijn schuilplaats naar de twee mannen toe. De achtervolger stond op het punt de vluchteling te slaan met zijn houten knuppel. Ik sloeg hem neer met de kolf van mijn geweer. Ik wilde niet schieten en de anderen met het geluid alarmeren. De vluchteling stopte en staarde me verbaasd aan. Hij had nog nooit een blanke man of een geweer gezien. Ik glimlachte en wenkte hem dichterbij te komen. Hij naderde langzaam, nog steeds onzeker en bang. Toen begon de wilde die ik had neergeslagen te bewegen. De vluchteling zag dit en keek doodsbang. Hij wees naar zijn vijand en maakte gebaren om mijn hulp te vragen. Ik gaf hem mijn zwaard, en hij begreep het onmiddellijk. Met één snelle slag doodde hij de man die hem had achtervolgd. Hij gaf het zwaard terug met een dankbare glimlach. Toen deed hij iets dat me enorm verraste. Hij knielde neer en legde mijn voet op zijn hoofd. Dit was zijn manier om te laten zien dat hij nu mijn dienaar was. Hij zou me voor altijd dankbaar zijn dat ik zijn leven had gered. Ik hielp hem overeind en gebaarde dat we snel moesten vertrekken. De andere wilden zouden kunnen komen zoeken naar hun metgezel. We haastten ons door het bos naar mijn vesting. De jonge man volgde me zonder vragen of aarzeling. Ik bracht hem naar mijn grot en gaf hem eten en water. Hij at gulzig, want hij was al een tijd gevangene geweest. Ik gaf hem kleren om aan te trekken, wat hem eerst in verwarring bracht. Hij had nooit iets anders gedragen dan een eenvoudige lendedoek. De broek en het overhemd voelden vreemd aan op zijn lichaam. Maar hij droeg ze met trots om mij te behagen. Ik moest hem een naam geven zodat ik met hem kon praten. Ik herinnerde me dat het vandaag vrijdag was. Dus besloot ik hem Vrijdag te noemen, de dag dat ik zijn leven redde. Ik wees naar hem en zei meerdere keren 'Vrijdag'. Hij herhaalde het woord en lachte van vreugde. Toen wees ik naar mezelf en zei 'Meester.' Hij begreep het en noemde me vanaf die dag Meester. Die nacht sliep Vrijdag buiten mijn vesting. Ik wist nog steeds niet of ik hem volledig kon vertrouwen. Ik nam al mijn wapens mee naar binnen en blokkeerde de ingang. Maar toen de ochtend aanbrak, wachtte Vrijdag geduldig buiten. Hij glimlachte toen hij me zag en boog zijn hoofd. Ik besefte dat hij werkelijk van plan was me trouw te dienen. Na drieëntwintig jaar alleen had ik eindelijk een metgezel.
B1Chapter 11 / 15709 words70 sentences
De kannibalen
Chapter 11 · Robinson Crusoe · B1 Dutch. Tip: Click on any word while reading to see its translation. Take your time with each chapter and review the vocabulary before moving on.
Chapter Summary
Robinson is getuige van een angstaanjagend ritueel en moet beslissen wat te doen.
1 / 70
🇳🇱Nederlands→🇬🇧English
Linked wordUnderlined wordOther words
Comprehension Questions
4 questions
1
Waarom gebruikte Robinson de kolf van zijn geweer in plaats van de achtervolger neer te schieten?
2
Hoe toonde Vrijdag zijn dankbaarheid nadat Robinson hem had gered?
3
Hoeveel kano's zag Robinson die meiochtend op het strand?
4